مبهوت. مثل وقتی که می‌‌فهمی هیو جکمن سالهاست سرطان داره و سرپاست.

ساعت سه و نیم صبح ۱۸ دی ماه.
اخبار انتقام رو می‌خونم، شغال‌ها تو زمین‌های خالی اطراف زوزه می‌کشن.
از این اپیک‌تر هم می‌شه بشه این شب؟

کوچ سرفینگ را نصب کرده، روی دنبالچه‌مان می‌نشینیم.

به مرده‌ها حسودم امشب.

کاش می‌شد از مدرسه برگردم و کوله رو بندازم یه گوشه و توی بوی کتلت بدوئم طرف مامان و به زور برسم به کمرش، بغلش کنم و همه‌چی رو بهش بگم.

روزی هزارنفر هزارجور می‌میرن. فقط بعد فاجعه‌ها ملت حساس‌ترن رو اتفاق‌های بعدی.

ما آدامس روزگاریم.

بعضیا اقتضای سنشونه
بعضیا اقتضای جنسشون.

دیدی این بغض‌ها گواتر شدن آخر؟

آدمی ریش که بذاره به درجات والایی از احترام نائل می‌شه که تا اون لحظه براش آنلاک نشده بودن.

ولی خدا نیاز خوبی رو برای مرگ انتخاب کرده: خواب.
فکر کن جای خواب ابدی، مجبور بودی وقت مرگت تا ابد آب بخوری مثلا! قبرستونا پر بود از آدمایی که تا ابد آب میخوردن.
میدونم میدونم. ذهن مریضی دارم.

کاش نگیری سلامتی رو از کسی اوستا.

خیلی از غم‌ها رو باید رفت سفر.
درمان نداره جز این.

تنها چیزی که مفت می‌دن
نظره!

نت‌برگ به معنای واقعی تار عنکبوته.

چهار روزه کار نکردم و قشنگ معلومه این تعطیلات به کدامین مقصد می‌انجامد.

خواب دبیرستان رو دیدم. همه کیف و کتاب همراهشون بود و تکالیف رو انجام داده بودن، من نمی‌دونستم تو کدوم کلاس چه درسی دارم و دربه‌در دنبال کاغذ و قلم بودم.

ترسناک‌ترین زاویه‌ی دید به زندگی خودت، وقتیه که با نگاه ترحم‌آمیز می‌بینیش.

یه روزایی هم خوبه آدم آویزون، اُمل و بی‌درک و منطق باشه.
ولی سواری نده، سواری هم داد حداقل سهم یونجه‌ش رو برداره!

به درون‌گراها میاد اسمشون مسعود باشه.

کاش همه منقرض میشدیم ولی مادرها زنده می‌موندن و زمین رو به ارث می‌بُردن.