هرچی می‌خونم کافی نیست، این رشته رو باید خورد.

خیارشور رو با بربری بیات بخورین، اگه مزه سوسیس نداد نیاین بزنین تو گوش من.
به من چه.

گاهی "فکر" همون گالنده.
فرو نریم.

خسته از گوشیِ تو دستام.

شُکر کجای خداست؟

مبهوت. مثل وقتی که می‌‌فهمی هیو جکمن سالهاست سرطان داره و سرپاست.

ساعت سه و نیم صبح ۱۸ دی ماه.
اخبار انتقام رو می‌خونم، شغال‌ها تو زمین‌های خالی اطراف زوزه می‌کشن.
از این اپیک‌تر هم می‌شه بشه این شب؟

کوچ سرفینگ را نصب کرده، روی دنبالچه‌مان می‌نشینیم.

به مرده‌ها حسودم امشب.

کاش می‌شد از مدرسه برگردم و کوله رو بندازم یه گوشه و توی بوی کتلت بدوئم طرف مامان و به زور برسم به کمرش، بغلش کنم و همه‌چی رو بهش بگم.

روزی هزارنفر هزارجور می‌میرن. فقط بعد فاجعه‌ها ملت حساس‌ترن رو اتفاق‌های بعدی.

ما آدامس روزگاریم.

بعضیا اقتضای سنشونه
بعضیا اقتضای جنسشون.

دیدی این بغض‌ها گواتر شدن آخر؟

آدمی ریش که بذاره به درجات والایی از احترام نائل می‌شه که تا اون لحظه براش آنلاک نشده بودن.

ولی خدا نیاز خوبی رو برای مرگ انتخاب کرده: خواب.
فکر کن جای خواب ابدی، مجبور بودی وقت مرگت تا ابد آب بخوری مثلا! قبرستونا پر بود از آدمایی که تا ابد آب میخوردن.
میدونم میدونم. ذهن مریضی دارم.

کاش نگیری سلامتی رو از کسی اوستا.

خیلی از غم‌ها رو باید رفت سفر.
درمان نداره جز این.

تنها چیزی که مفت می‌دن
نظره!

نت‌برگ به معنای واقعی تار عنکبوته.

چهار روزه کار نکردم و قشنگ معلومه این تعطیلات به کدامین مقصد می‌انجامد.