دلم میخواد برم سفر. بی لپ‌تاپ. بدون بلیط و هتل و رستوران. هیچ بزنم توی جاده‌ها، بخوابم توی چادر. نون‌وپنیر بخورم.
ولی برم سفر.

اولین هیچهایکری که شناختم حسنی بود،
بهونه‌شم که مرغ فلفلی.

دلم میخواد برم یه پیر مرادی پیدا کنم و شاگردش شم کار یاد بگیرم. نجاری کوزه‌گری چیزی.

لوک خوش‌شانس هم که باشی یوداهای جهان دیگه همه پول می‌گیرن.

حداقل پنج‌تا از بهترین نمایشنامه‌های باقی ‌مونده از اواخر قرون وسطی، متعلق به هنرمند گمنامیه که با اسم منطقه‌ش صداش می‌کنن و بهش می‌گن:
The Wakefield Master

فکر کن. بنویسی و بمیری و پونصدسال بعد استاد صدات کنن، بدون اینکه بدونن اسمت چی بوده.
شکسپیر بعد اختراع ماشین چاپ به دنیا اومد، وگرنه شکسپیر نبود.

یعنی مغزم تا این حد مقاومه مقابل خواب.

- انتقام میگیریم.
+ اگه انتقام بگیرین، انتقام میگیریم.
- اگه انتقام گرفتیم، انتقام گرفتین، انتقام میگیریم.
+ نه دیگه اگه انتقام گرفتین انتقام گرفتیم، انتقام نگیرین وگرنه انتقام می‌گیریم.
- نه ببین اگه ما انتقام گرفتیم، شما نباید انتقام بگیرین چون بعد ما انتقام میگیریم و اگه شما انتقام بگیرین بعدش ما انتقام...

بچه‌ها بیاین ناهار!

ترسناکه، مث وقتی یه بمب ساعتی توی بدنت داشته باشی.

ولی تو قرون وسطی، شوالیه می‌شدم.
نه کمتر، نه بیشتر.

کاش می‌شد آدم یکبار، برای همیشه خودش رو آروم کنه.

توچال لپت دربندم.

هرچی می‌خونم کافی نیست، این رشته رو باید خورد.

خیارشور رو با بربری بیات بخورین، اگه مزه سوسیس نداد نیاین بزنین تو گوش من.
به من چه.

گاهی "فکر" همون گالنده.
فرو نریم.

خسته از گوشیِ تو دستام.

شُکر کجای خداست؟

مبهوت. مثل وقتی که می‌‌فهمی هیو جکمن سالهاست سرطان داره و سرپاست.

ساعت سه و نیم صبح ۱۸ دی ماه.
اخبار انتقام رو می‌خونم، شغال‌ها تو زمین‌های خالی اطراف زوزه می‌کشن.
از این اپیک‌تر هم می‌شه بشه این شب؟

کوچ سرفینگ را نصب کرده، روی دنبالچه‌مان می‌نشینیم.

به مرده‌ها حسودم امشب.

کاش می‌شد از مدرسه برگردم و کوله رو بندازم یه گوشه و توی بوی کتلت بدوئم طرف مامان و به زور برسم به کمرش، بغلش کنم و همه‌چی رو بهش بگم.