کاش روح به دنیا میومدیم و بعد مرگ، بدن می‌شدیم.

هرکاری بکنی کافی نیست.
چون اصولاً زندگی کافی نیست.

همه‌ی سوسیس‌ها از سوئیس میان؟

دلم ته دیگ سیب زمینی میخواد!

بزرگ که شدم، یه غذایی اختراع می‌کنم که ته‌دیگ، رودیگ باشه.

یه پشه رو توی مشتم گرفتم و منتظرم از کمبود اکسیژن خفه شه.

شد.

پایدارترین شکل جهان، پیرهن چهارخونه‌س

آبشش آدم بالای گوش‌هاشه.

خون‌ها رو با چی می‌شورین؟
با خون گُل‌رنگ.

به گرگ‌ها بگویید
ما سگیم!

یه جوری از رسیدن به ددلاین خوش‌حال می‌شم انگار یاره.

قوت غالبم خودمم.

حکایتمون حکایت "ول کن تا ول کنم"عه.

سِت سیاست سیاهه.

دلم میخواد برم سفر. بی لپ‌تاپ. بدون بلیط و هتل و رستوران. هیچ بزنم توی جاده‌ها، بخوابم توی چادر. نون‌وپنیر بخورم.
ولی برم سفر.

اولین هیچهایکری که شناختم حسنی بود،
بهونه‌شم که مرغ فلفلی.

دلم میخواد برم یه پیر مرادی پیدا کنم و شاگردش شم کار یاد بگیرم. نجاری کوزه‌گری چیزی.

لوک خوش‌شانس هم که باشی یوداهای جهان دیگه همه پول می‌گیرن.

حداقل پنج‌تا از بهترین نمایشنامه‌های باقی ‌مونده از اواخر قرون وسطی، متعلق به هنرمند گمنامیه که با اسم منطقه‌ش صداش می‌کنن و بهش می‌گن:
The Wakefield Master

فکر کن. بنویسی و بمیری و پونصدسال بعد استاد صدات کنن، بدون اینکه بدونن اسمت چی بوده.
شکسپیر بعد اختراع ماشین چاپ به دنیا اومد، وگرنه شکسپیر نبود.

یعنی مغزم تا این حد مقاومه مقابل خواب.