لک زده دلم واسه یه شب خواب آروم.

"خدابیامرز" چه پیشوند باشه چه پسوند، عمری طول می‌کشه عادت شه.

مشهد هرچی داشت، پشه نداشت

بعضی‌ها خزر هم که سرازیر شه از دستشون، باز نمک نداره.

کاش می‌شد طول و عرضم رو کوچیک کنم و بچپم توی بدن ۶ ساله‌م دوباره. روحم اندازه‌س.

حس میکنم بعد از مدتی،باید کم شیم!

خونه کمه نوستالژیش، رادیوی مامان آهنگ‌های نوجوونیم رو هم پلی می‌کنه.

نمی‌دونم!
ولی ناامید نمی‌شم.

موش کور توی زمینه،
موش کر توی دیوار.

یه قانونی هست که میگه تو هرچیم پیرن چارخونه داشته باشی، پیرن چارخونه ی بقیه جذاب تره!

من اتاقم رو شلخته تمیز میکنم که‌ چیزی گیر همخونه‌ی خوشه‌چینم بیاد. کیه که‌ قدر بدونه؟

قیصر، بیا که‌ دواتت رو کشتن.

خواب دیدم نقشه‌ی جهان رو گرفتم دستم و اونقدر رفتم شمال که جایی بین خرس‌های قطبی، به لبه‌ی دنیا رسیدم.

آروم بگیر مرد. زندگی یه ماموریت موقته.

تو بهشت، همه‌ی اس ام اس ها واریز حقوقه. همه‌شون.

از پشت ناشناس می‌گن یار چی پس.
یار که دیگه پیام نمی‌ده مسلمون. یار تو بهشت در بره.

نشین کسی که تا اسمش میاد بگن رو اون که حساب نکن اصلا!

هربار خاله و عمو و غیره رو می‌بینم یادم می‌آد چرا زدم بیرون از این شهر.

بزرگترین ترس، "از دست دادن"ئه.
بقیه زیرمجموعه هاشن.

تنها چیزی که توی دنیا تکراری نمیشه آبه و pes.

سگ توی چشماته، موهات رو چرا می‌بندی؟