تا میام روز سوم رو شروع کنم یه چیزی میشه که بهم یادآوری شه دنیا دو روزه.

فکر کنم بعد از آب، فراموشی بزرگترین نعمت خداست.

توی هر مغزی، یه چاوشی لازمه که در طول روز، گاها توی سرت زمزمه کنه:
آروم بگیر، آروم.

نود درصد دلشکستگی‌هامون، به‌خاطر انتظارداشتن از بقیه‌س. اون ده درصدشم... از خدا انتظار نداشتیم!

"هیچی"، backspace مکالمات روزمره‌س.

بچه‌دوات.
معروف به دواتچه.

عجیبه که با همون آهنگی بغض کنی که با رفیقات تو ماشین به هر کلمه‌ش خندیدی!

مترجم برای دست‌وپنجه‌نرم‌کردن با چالش‌های ارشادی باید حق ماموریت بگیره.

اگه کل زندگی فقط یه ماموریت توی یه بُردگیم عظیم باشه که توی عالم ذر کارتش رو کشیدی، اون‌وقت چی؟

یه روزی طرف دوم قضیه رو از بالا می‌بینی که دیگه هیچ‌کدوممون پایین نیستیم.

درستش این بود آدم بتونه مثل شتر از چربی ذخیره شده توی بدنش استفاده کنه و گشنه نشه، تا بدن دوباره بیاد رو فرم.

قضاوت واسه‌ی یکی، شاید ده تا تماس انگشت شستش با کیبورده.
اونور ماجرا، یکی فرو می‌ریزه.

نمی‌گم زر نزن.
میگم فکر کن.. بعد زر بزن.
شاید زر بهتری شد.

رعایت کپی رایت فقط "به قولِ..."

مراحلش اینه اول برونگرایی، بعد درونگرا میشی، بعد دیگه کلا لال می‌شی.

قصه‌ی ما از فردا شروع شد.

بعضی وقت ها واقعا و با تمام وجود دلم میخواد بزنم جلو ببینم آخرش چی میشه.🤦🏻‍♀

گاهی دلم میخواد تجربه‌ها و حسم رو از عقل و دلم وردارم درسته بذارم تو عقل و دل ملت.
زبون چیه مگه، ۷۰ گرم گوشت.

من به همه‌ی آرزوهام می‌رسم.
به یه دسته‌شون این دنیا،
به یه دسته‌شون اون دنیا.

یه جوری برای زندگی ولع دارم انگار یه‌بار مردم و برگشتم.
خب، یه‌بار مردم و برگشتم.