سنگ بزرگ علامت نزدنه. ولی می‌افته جلوی پات.

کاش می‌شد کوله رو بست و تنها، راهی شد.

بیشتر از هر وقت دیگه‌ای محتاج آغوش مادرم.

تو کمدم یه لباس واسه آرامش هست، یه لباس برای احترام.
لباس رو روی لباس نمی‌شه پوشید متاسفانه.

هر مدرکی که به مدرک‌های این پاکت اضافه می‌شه من یه درصد میره بالا شارژم.

رفیق خوب، گنجه.

روح ها همه مجردن، روح متاهل نداریم.

وقتی روح شدم همه‌ی دنیا رو می‌گردم.

آواره بشُم مملکتُم دست تو باشه
هیهات اگر ارتش موهاتِ نبندی...

{داماهی}

گاهی انقد نمیشه
که آدم یادش می‌ره چجوری می‌شد؟

هیچ نمیفهمم بعضیا چجوری میتونن منیج کنن و احترامی که بقیه بهشون میذارن رو یهو از صد به زیر ده برسونن
خیلی کاره ها!

چشمم نمی‌خوابونتم.

هربار میخوام از اصطلاح سرمایی یا گرمایی استفاده کنم، یکم فکر میکنم.
مرض داشتیم برعکس حرف زدیم؟

بچه بودم فکر می‌کردم وقتی به یه آدمی می‌گن مودی، قطعاً چشم‌های طرف باباقوریه.

من آرزوی ناممکن فردامم.

اسکار رسوایی رو هم می‌دیم به فلاش دوربین گوشی.

تمام برنامه ریزی های زندگیت با یه پرسش "خــب که چـــی؟!" ممکنه به گا برن

یکی برگ می‌کشه، یکی علف.
خیلی هم سبز!

اون‌جا فهمیدم کارم از کارش گذشته که فلاپی رو گرفت بالا. گفت راستی.. این چیه؟

خودمم باورم نمیشه با این هیکلم یه‌دونه فلش هم ندارم.

من فقط یه قدم رفتم طرف خدا.
دوتا داشت، دوتام قرض کرد دِ بدو..