فردا یه کنسرو قرمه‌سبزی می‌خرم انگشتاتونم بخورین.

درآمد ما، "کارمان" بود.

یا منم بازی، یا بازی خراب!

یه پیشنهاد ادامه تحصیل بهم شده که هرچی می‌گم قصد ازدواج دارم، زیربار نمی‌ره.

همون آب خوشی که از گلوی یکی پایین نمی‌ره، واس یکی دیگه آبِ خوردنه!

برای یه دهه‌ی هفتادی بخون:
سرگرمیِ تو، شده بازی با این دلِ....

و بشین ببین چه زاری می‌زنه برات. :))

زندگی دراز است و عمر کوتاه.

آدما رو ببخشید، اما جایگاهشونو پس ندید.

با Overthinking بازیِ بُرده رو می‌بازم.

عذرخواهی مثل آدامس می‌مونه. تا یه جایی شیرینه، از یه جایی قابل قبوله، از یه جایی به بعد،
تُفه.

سنگ بزرگ علامت نزدنه. ولی می‌افته جلوی پات.

کاش می‌شد کوله رو بست و تنها، راهی شد.

بیشتر از هر وقت دیگه‌ای محتاج آغوش مادرم.

تو کمدم یه لباس واسه آرامش هست، یه لباس برای احترام.
لباس رو روی لباس نمی‌شه پوشید متاسفانه.

هر مدرکی که به مدرک‌های این پاکت اضافه می‌شه من یه درصد میره بالا شارژم.

رفیق خوب، گنجه.

روح ها همه مجردن، روح متاهل نداریم.

وقتی روح شدم همه‌ی دنیا رو می‌گردم.

آواره بشُم مملکتُم دست تو باشه
هیهات اگر ارتش موهاتِ نبندی...

{داماهی}

گاهی انقد نمیشه
که آدم یادش می‌ره چجوری می‌شد؟

هیچ نمیفهمم بعضیا چجوری میتونن منیج کنن و احترامی که بقیه بهشون میذارن رو یهو از صد به زیر ده برسونن
خیلی کاره ها!