وقتم داره می‌ره.
خداحافظ وقتم.

استادها و همکلاسی‌هات هیچ.
با تو یه دانشگاه سیگاری شده!..

{رستاک}

گاهی روزمره‌ی بقیه، بزرگترین چالش منه.

می‌خواهم اصلا من نباشم. همه تو باشی.

کار به جایی کشیده که واسه‌ هر مرضی باید گوگل کرد " دلیل فلان، به جز سرطان!"

پروردگارا مارا در سلامتی کامل، بمیران.

قلق اینکه دلت نشکنه، اینه از هیچ کسی هیچ انتظاری نداشته باشی و از همه، انتظار هرچیزی رو داشته باشی!

وقتی خودت رو بازی می‌دی، سخته بی‌طرف باشی.

روزها اسکل، شب‌ها اسکالر.

کاری واقعاً ادویه‌ی کاری‌ایه.

فردا یه کنسرو قرمه‌سبزی می‌خرم انگشتاتونم بخورین.

درآمد ما، "کارمان" بود.

یا منم بازی، یا بازی خراب!

یه پیشنهاد ادامه تحصیل بهم شده که هرچی می‌گم قصد ازدواج دارم، زیربار نمی‌ره.

همون آب خوشی که از گلوی یکی پایین نمی‌ره، واس یکی دیگه آبِ خوردنه!

برای یه دهه‌ی هفتادی بخون:
سرگرمیِ تو، شده بازی با این دلِ....

و بشین ببین چه زاری می‌زنه برات. :))

زندگی دراز است و عمر کوتاه.

آدما رو ببخشید، اما جایگاهشونو پس ندید.

با Overthinking بازیِ بُرده رو می‌بازم.

عذرخواهی مثل آدامس می‌مونه. تا یه جایی شیرینه، از یه جایی قابل قبوله، از یه جایی به بعد،
تُفه.

سنگ بزرگ علامت نزدنه. ولی می‌افته جلوی پات.