هرچی پیرتر می‌شم بیشتر می‌فهمم جنایت قلمچی رو. اتود تست می‌فروخت آقا. اتود تست!

یادگاری من از کنکور ۹۲، همین استخونِ ورقلمبیده‌ی انگشت وسط دست راستم.

یه جوری سردردم که اگه سرم رو باز کنن می بینن جهنمیان از مغزم آویزونن و شیاطین دارن شکنجه‌شون می‌دن و آتیش کل بک گراند رو گرفته!

و معمولا هممون تبدیل به اون شخصیت هایی میشیم ک ازشون متنفر بودیم.

"تو هم مثل من خودخوری داری؟
تو فکر آرزوهات تا صبح نمیخوابی؟!"

{شایع}

یهو دیگه خیلی چیزا مهم نیست.

از اینکه میدونیو دلت ارومه، اشوبم!

چه خوش گفت هادی پاکزاد که کسی که میخواستم باشم، آروم نمی‌ذارتم!..

دلم می‌خواد بوی رب خونگیِ درحال‌جوش رو توی کوچه‌‌پس‌کوچه‌های قدیمی، ببلعم.

حرف‌هام همه ابسترکتن.

ریزش پرهاتون رو توی مکان‌های عمومی اعلام نکنین، پرهام‌ها برمی‌گردن نگاتون می‌کنن.

که ایزد در بیابانت دهد کفتر کاکل به‌سر لای‌ لای لای!

چشم فقط از اعضای بدن نیس. "چشم" یه سبک زندگیه. هیچ بحثی هم توش نیست.

عشقم به پیاده‌روی داره به قیمت پاهام تموم می‌شه.

ساکت بودم چون حرفی که گفتن نداشت شنفتن هم نداشت.

تُف کنید این خلط مبحث‌ها رو.

خونسرد، فقط مار‌.

از بهزیستی اومدم بیرون، یه خانوم جوون ازم آدرس پرسید. پسرش از ته دل خندید و گفت عه، باباست!!
خانومه گفت نه. بابا نیست.

نموند آدرسشو بگیره،
رفت!

Time to sink.

نمک نداشت دستمون، حق دارن نشناسن.