بین خودمون بمونه، زندگی اون‌قدرها هم بی‌قاعده و فرمول نیست. ولی بسیار سفر باید.

یه چیزایی هست کسی مجبورت نکرده، ولی زوره.

بیا، دیدی افتادیم به چای آبلیمو؟

می‌دونم راه آسونش چیه.
ولی ما همونایی‌ هستیم که بچگیمون روی تاب وایمیستادیم، از سرسره بالا می‌رفتیم و الاکلنگ رو نگه می‌داشتیم.

پای بازی و خنده که وسطه، توی به‌کارانداختن مثانه عموزاده‌هام نقش بسزایی دارم.

خب دیگه کم‌کم دِره دلوم برِ اینستا تنگ مِرِه.

کاش زنبور زمان میومد و گاز می‌زد امروز رو تا یازده اکتبر.

همین الان که دارم براتون تایپ می‌کنم، یه لحظه فکر کردم گوشیم کجاست؟

نخواستن، الزاما به معنی نتوانستن نیست.

برگشتم خونه و
It smells like teen spirit.

با یادآوری بعضی از خاطرات، دلم میخواد دمم رو بذارم رو کولم و تا پاهام میکشه، بدوئم!

قرمه‌سبزی وقتی جوون بود خانوم بزرگ دِه بود. نبینینش الان ننجون شده.

آدم بیچاره، الزاماً بدبخت نیست. آدمیه که چاره‌ای نداره جز کوتاه اومدن، جز گذاشتن و رفتن.

فکر کنم بالاخره موفق شدم بغض رو با اوره دفع کنم.

هیچی رو ندیدم مثل غرور کله‌پا کنه آدمو!

توی ایران یه جای امنی هست که همه‌ی مفسدهای اقتصادی و قاچاقچی‌ها و مهره‌های سیاسی توی سریالا، رفتن اونجا تا آب‌ها از آسیاب بیفته.

خدا منو شناخت که بهم خواهر کوچیک‌تر نداد.

آدم سمی رو باید دفع کرد.

انقدر تشنه‌ی سفرم که ممکنه بلیت رو بگیرم و بنوشم.

نمیشه اینطوری. باید کلا یکی دیگه بیدار شیم فردا‌.

سیب اصلی همون "که چی؟"عه که هیچ انسانی نباید از خودش بپرسه.