بیست دقیقه‌ست نشستم گوشه‌ی تخت و به اتودم شوک الکتریکی می‌دم. بی‌فایده‌ست، تموم کرده.

ولی بالشت باید نرم باشه دوستان نئاندرتال‌ من.

حرفامو میخورم و بزرگ میشم!

نگران از دست رفتن چیزهایی‌ام که بقیه هنوز نمیدونن یه زمانی داشتیمشون.

اونایی که قرار بود یه روزی بفهمن، فهمیدن آخر؟

وقتی تمام سهام دلتنگی رو تو بخری، طبیعیه که بقیه چیزی حس نکنن.

گربه همیشه جوابه آقا.

دلم میخواد یه سال ببرنم تبّت آموزش در شرایط سخت داشته باشم!

بعضی فرصت‌ها مثل دندونن. از دست برن دیگه برنمی‌گردن. رفت تا هشتادسال دیگه!

خونه من و رفیقام مث قهوه‌خونه‌ست، لیوان چاییت خالی شه پرش می‌کنیم. "نه مرسی" حالیمون نیست.

پلنگی، فقط پتو!

یه وقتام به آرزوهام خیره می‌شم و می‌گم وات دا فاک؟

مشکل از اونجا شروع شد که به آشناها گفتیم دوست و دوست‌ها رو رفیق دونستیم.
نگم دیگه از داداش.

بچه‌ی زرزرو خاری از خارهای جهنم است.

ساندویچ کثیف خودش برَنده.

شعوره فرقش.

چرا میگی خودمو نمی‌ذارم جات؟ اتفاقاً من همه‌چیزو از چشم تو می‌بینم.

با آدمایی هم‌مسیر شو که دارن میرن جلو. وگرنه پشت‌سرت رو خودت هم بلدی و برای درجازدن هم‌ نیازی به همراه نیست.

خالیه جات، قدر تمام "لطفاً در این کادر چیزی ننویسید" برگه‌های امتحانی.

جلوی آشنا و فامیل با جینم. اگه شلوار ورزشی پام دیدی، دوست شدیم.

باید برای خونه یه نیمکت بخرم.