همه عقده‌ای هستیم. هرکی به نوعی. قدم اول حلش هم پذیرششه.

واقعا به حق گفتن که پروانه توی دل آدمیزاد وول می‌خوره از استرس!

آسون گرفتن، سخته.

پاشین
پاشین وردارین منو ببرین یه تلویزیون و یه ps4 بخرم. پس‌انداز می‌خوام چیکار.

به‌به، آش رشته رسید و جیگر همسایه‌ی خوب رو خام‌خام!

شَر بخیر رفقا.

آدما هرچقدر هم نزدیک، از یه مرزهایی به بعد غریبه‌ن.

تو کتاب جنگل، قانون جنگل رو نوشتن؟

دلم میخواد بپوشم بزنم بیرون، اون‌قدر دور شم که خودمم پیدام نکنم. حیف که همه لباسام تو رخت‌چرک‌هاست.
با شلوارکم خیلی بشه رفت، سر کوچه‌ست.

بیست دقیقه‌ست نشستم گوشه‌ی تخت و به اتودم شوک الکتریکی می‌دم. بی‌فایده‌ست، تموم کرده.

ولی بالشت باید نرم باشه دوستان نئاندرتال‌ من.

حرفامو میخورم و بزرگ میشم!

نگران از دست رفتن چیزهایی‌ام که بقیه هنوز نمیدونن یه زمانی داشتیمشون.

اونایی که قرار بود یه روزی بفهمن، فهمیدن آخر؟

وقتی تمام سهام دلتنگی رو تو بخری، طبیعیه که بقیه چیزی حس نکنن.

گربه همیشه جوابه آقا.

دلم میخواد یه سال ببرنم تبّت آموزش در شرایط سخت داشته باشم!

بعضی فرصت‌ها مثل دندونن. از دست برن دیگه برنمی‌گردن. رفت تا هشتادسال دیگه!

خونه من و رفیقام مث قهوه‌خونه‌ست، لیوان چاییت خالی شه پرش می‌کنیم. "نه مرسی" حالیمون نیست.

پلنگی، فقط پتو!

یه وقتام به آرزوهام خیره می‌شم و می‌گم وات دا فاک؟