جیرجیرک‌ها صدای شبن.

گاهی تنها راه آرامش اینه پیشونی رو بچسبونی روی قفسه‌ی سینه‌ش، چش‌هارو ببندی و خلاص.

گشنمه ولی میل ندارم به هیچی. کاش می‌شد شکم رو باز کنی و غذا بچپونی توش که هم اون قاروقور نکنه هم تو مجبور نشی چیزی بخوری.

وقتی ته پستاتون نقطه نمیذارین،
حس نمیکنین پرواز میکنن؟

زین پس به جای واژه‌ی بیگانه‌ی فوروارد، از عبارت پارسی "جانا سخن از زبان ما می‌گویی" بهره می‌جوییم.

کاش یه وامی چیزی به ما ناخلف‌ها میدادن لااقل.

توی دنیایی که همه از ترس هیولا، دست و پاشونو جم میکنن زیر پتو..
ستاره‌ی دریایی باش.

سالاد ماکارونی خورده و از خورده‌ی خود شادانم.

ستاره‌ی بدترین کابوس‌های من عزیزترین آدم‌های زندگیمن.

فک کن هر روز به صدها هزار روش ممکن برای بالای ۷ میلیارد آدم شوآف کنی و هیچ‌کدوم اونطوری که باید، نبینتت.
از مصائب یک خدا.

پروکسی های تلگرام برکت رو از نوتیف‌ها گرفتن حاجی.

عروسک ببعی مو سیاه کرد و پیر شد.

زن‌های رخت‌شور توی دلم، ظرف‌ کثیف‌هاشون رو هم آوردن که دوباره‌کاری نشه.

حال تو حرف نداشت، حال من گفتن.

بچگی‌هام فکر می‌کردم مامان‌بزرگم به‌خاطر حموم‌های طولانیشه که چروکیده‌ست.

همون‌موقع هم حدیث‌ها رو کپی می‌کردن با یه کلمه کم و زیاد. فور می‌کردن تحریف نمی‌شد.

در من بابای درونی هست که هر گیف و کلیپ جالبی که از طبیعت و حیات وحش می‌بیند برای دوستان و فرزندانش می‌فرستد
بی‌نقطه
سپاس

عیب‌ نداره اگه می‌خواین بزنگین یا بدرسین، ولی لطفاً دوش رو به فارسی ساده، صرفاً بگیرین.

بعضی چیزا توی زندگی هست که نگهت داشته. هی game over ت می‌کنه. ولی باید تمومش کنی که بری مرحله‌ی بعد.

"حالا تو بازی می‌فهمم!" چیست؟

سخنان زبان نفهمی که هیچ‌یک از توضیحات شما را درباره‌ی بُردگیم پیش‌رویش نفهمیده و فقط میخواهد بازی کند.

چشامو که باز می‌کنم آیکون‌های خاطرات روز گذشته یکی‌یکی لود میشن. کند شده ویندوزم.