انقلابی که ربات‌های ناشناس توی مقوله‌ی لاسیدن برپا کردن، علم رباتیک توی صنعت پزشکی ایجاد نکرد.

بعضی جمله‌ها یه جوری‌ان، آدمیزاد لیترالی حس می‌کنه اون پیکانی رو که میاد قلب رو میدره و میره!

هرکی به آرزوی من رسید بندازتش تو نزدیک‌ترین صندوق پستی، با تشکر.

بوی رب جوشونده توی کوچه پس کوچه‌های قدیمی که راه دارن به پاییز.

همون موقعی که فکر میکنیم تمام احتمالات A تا Z رو در نظر گرفتیم، خدا پلن Ωش رو از الفبای یونانی رو می‌کنه!

لقب دوستداشتنی‌ترین فرد دنیا هم می‌رسه به اونی که وسط یه جمع مضطرب که همه دارن می‌گردن، میگه: "بیا، پیداش کردم."

استرس امشب برابری می‌کنه با استرس روزی که اخبار از فاجعه‌ی منا گفت و بابا گوشیش رو جواب نمی‌داد.

نیازمندی‌ها

یک جن
که عقلش برسه.

هر موی سفید یه شان نزول داره. به ندرت پیش میاد از کهولت سن باشه.

هیچی خطرناک‌تر از آدم مودی و بی‌ثبات نیست.

از بچگی کرم داشتیم..
ولی پیله شد پروانه شد رفت!

امروز روز خبرهای خوب و قدم‌های بزرگ بود.

"Sometimes you gotta Run before you can Walk."
- Tony Stark

حال اونی که تنها داره قدم‌ می‌زنه و گوشی دستش نیست، بی‌حواس خیره شده به روبه‌روش و نیشش بازه... حال اون رو می‌خرم.

به ما دروغ بگویید تا بذرِ شکِ مادام العمر به خودتان را در مغزمان بکارید.

درستش اینه هرکی هرچی سر زندگی هرکی آورده سر خودش و زندگیش بیاد. چه خوب، چه بد‌.

زندگیمون شده
بدو بدو... بدو بدو... هِی هِی!

مغزمون شده اسلایم روزگار.

کاش خدا یه سری کاپ قایم کرده بود توی کائنات که از یه مرحله‌ای به بعد یهو با یه افکت صوتی جادوییِ خفن آنلاک می‌شدن و کِیف می‌کردیم.
مثل کاپ رکورد داد نزدن.
گریه نکردن.

ولی سمورها خیلی باحالن.

کافیه من استرس داشته باشم یا ذهنم مشغول باشه. آدرس مقصد اسنپ رو توی دیکشنری تایپ می‌کنم.