دیگه الارم نمی‌خواد، صبح ها با ساعت بیولوژیکی بدنم بیدار میشم.

شاهرگم، تار موت‌.

بخوای نخوای حداقل یکی از شیشه‌های عمرت توی خونه‌ی پدریه.

هشت ساله بودم که خط قرمز پخش شد. هیچی یادم نیس از جزئیاتش.. همین‌قدر یادمه که این بود زندگی‌ای که میخواستم تو جوونیم. همین. همین که با رفیقام، به امید یه هوای تازه‌تر..بگیم از رفتن و بخونیم از سفر!
نه دیگه نشد. دیگه این هفته رو بلیت میگیرم بریم انزلی!

یجوری با «دلم برات تنگ میشه.» بمرانی بغض می‌کنم که کاش بودی و می‌دیدی .

یه وقتام آدم زود قضاوت می‌کنه. عالم و آدم می‌ریزن سرش که چرا. دیر که می‌شه، می‌بینن حق داشته و یه چیزی می‌دونسته که گفته! ولی خب. دیگه همینه که هست.

کوتاه که بیای دیوارت هم کوتاه می‌شه.

اسپانسرهای پروکسی حتی نوجوون‌ها رو هم اشباع کردن دیگه.

دیگه واضحه که ددلاین آدمیزاد، مرگه.

آهنگ زامبیِ محبوب هم‌خونه‌م، مغزمو خورد!

درس خوندن مثل بهشته. واردش که بشی همه چی خوب همه چی عسل. به‌به چه همه درخت.

ولی واسه شروعش، باید جون بدی!

وقتي يه اتفاقي ميوفته به قبلش كه فكر ميكنم از بعدش دلم ميگيره .

آدمیزاد شکل می‌گیره، آدمیزاد مایع‌ست.

خدایا، "آب" اشرف نعمت‌هاته.
مرسی.

با آدم‌های بچرخیم که ازمون آدم بهتری می‌سازن آقا. ختم کلام.

هر کی دم از رفاقت میزنه بزنید تو دهنش چون رفیق واقعی هیچوقت دم نمیزنه ، انجام میده!

درونمایه‌ی هنر، درد مشترکه.

ولی حالا اونقدرهاهم عیب نداشت که سجده نکرد. ما راضی نبودیم به‌خاطرمون اینطوری به جون هم بیفتین.

شاید اگر دُم داشتیم دوست‌داشتنی‌تر بودیم.

راستش ادمینا منتظرن چاق بشین چله بشین 1K بشین، بخورنتون.

ننازید به هوش دوس دخترتون که چجوری بقیه رو می‌پیچه به‌خاطر شما، بترسید تباها، بترسید!!