یه استخون کوچیک حس می‌کنی وسط یه لقمه‌ی خوشمزه که دیگه آخرهای زبونته. دیره واسه درآوردنش.
چاره‌ای نیس، قورتش بده.

- اصلا کی گفته یه روز خوب میاد؟
+ هیچکس.

تا تو نگاه می‌کنی، کار من عَلَم برداشتن است.

به زودی، در تمام شهرهای ایران.

سیاهی چشمات، دوات قلمم!

من میگم آخه چرا؟
خدا میگه دست نزن! اینا کارماست!

هر جوشی که تو بدن من درمیاد یه پا کریستوف کلمبه.

شبا انگیزه سقفه، انرژی کف.
صبح‌ها برعکس.

پروژه‌ رو بعد ۸۰ روز کار بی‌وقفه تحویل دادم. الان احساس می‌کنم دستم رو کَندم، ایمیل کردم واسه رئیس!

یه جوری حریص شدم واسه بالارفتن که اگه همین الان کلاه گروه‌بندی رو روی سرم بذارن داد می‌زنه: سالاااااازار!

با همین عطسه ها طی‌الارض می‌کنم آخر.

+آدم به کی بگه؟
- به خودش.

هر روزم یه بازی داستانی اول شخص پر از چالشه که شب سیوش میکنم و فردا ادامه‌ش می‌دم. هدف؟
پیشرفت. پیشرفت. پیشرفت.

دیگه الارم نمی‌خواد، صبح ها با ساعت بیولوژیکی بدنم بیدار میشم.

شاهرگم، تار موت‌.

بخوای نخوای حداقل یکی از شیشه‌های عمرت توی خونه‌ی پدریه.

هشت ساله بودم که خط قرمز پخش شد. هیچی یادم نیس از جزئیاتش.. همین‌قدر یادمه که این بود زندگی‌ای که میخواستم تو جوونیم. همین. همین که با رفیقام، به امید یه هوای تازه‌تر..بگیم از رفتن و بخونیم از سفر!
نه دیگه نشد. دیگه این هفته رو بلیت میگیرم بریم انزلی!

یجوری با «دلم برات تنگ میشه.» بمرانی بغض می‌کنم که کاش بودی و می‌دیدی .

یه وقتام آدم زود قضاوت می‌کنه. عالم و آدم می‌ریزن سرش که چرا. دیر که می‌شه، می‌بینن حق داشته و یه چیزی می‌دونسته که گفته! ولی خب. دیگه همینه که هست.

کوتاه که بیای دیوارت هم کوتاه می‌شه.

اسپانسرهای پروکسی حتی نوجوون‌ها رو هم اشباع کردن دیگه.

دیگه واضحه که ددلاین آدمیزاد، مرگه.