یه سری چیزام هستن تا میان بهشون فکر کنم، با شمشیر فروت نینجا از وسط نصفشون می‌کنم.
نمیدونم تا کی میتونم ادامه بدم
کاش انقدر مغزمو نمالن.

ولی فرمول رو بُمرانی داد،
همونجا که گفت
"وقتی نور خونه ضعیف شد...
کاسه‌ی صبرت که لبریز شد، برو!"

خشت اول گر نهد معمار کج،
می‌شه برج پیزا میره تو پاچه‌ت.

خدا خیلی پو‌لداره. واحد پولش هم حکمته.

زمان آدم رو دلتنگ می‌کنه.
میگی نه؟ دِل ساعت شنی رو ببین.

فکر‌کنم ما آدما هم رو همدیگه نشونه‌گذاری میکنیم. حالا نه اون‌جوری!
ولی از یه جا به بعد دیگه بوی ما رو نمیدن رفیقامون.

واحد محاسبه عمق و شدت فاجعه، تشدیدی که موقع داد زدن روی "ف" فاک میزاریمه!

گاهی آدم به خنده‌ و بی‌خبری خودش تو عکس‌های قدیمی حسادت می‌کنه.

همین الان یکی رو دیدم که قیافه‌ش خیلی آشنا بود و فهمیدم شبیه یکیه که چهارسال پیش قیافه‌ش خیلی آشنا بود و شبیه یکی بود ده سال پیش،
اتفاقا قیافه‌ی اونم خیلی آشنا بود.

یه استخون کوچیک حس می‌کنی وسط یه لقمه‌ی خوشمزه که دیگه آخرهای زبونته. دیره واسه درآوردنش.
چاره‌ای نیس، قورتش بده.

- اصلا کی گفته یه روز خوب میاد؟
+ هیچکس.

تا تو نگاه می‌کنی، کار من عَلَم برداشتن است.

به زودی، در تمام شهرهای ایران.

سیاهی چشمات، دوات قلمم!

من میگم آخه چرا؟
خدا میگه دست نزن! اینا کارماست!

هر جوشی که تو بدن من درمیاد یه پا کریستوف کلمبه.

شبا انگیزه سقفه، انرژی کف.
صبح‌ها برعکس.

پروژه‌ رو بعد ۸۰ روز کار بی‌وقفه تحویل دادم. الان احساس می‌کنم دستم رو کَندم، ایمیل کردم واسه رئیس!

یه جوری حریص شدم واسه بالارفتن که اگه همین الان کلاه گروه‌بندی رو روی سرم بذارن داد می‌زنه: سالاااااازار!

با همین عطسه ها طی‌الارض می‌کنم آخر.

+آدم به کی بگه؟
- به خودش.

هر روزم یه بازی داستانی اول شخص پر از چالشه که شب سیوش میکنم و فردا ادامه‌ش می‌دم. هدف؟
پیشرفت. پیشرفت. پیشرفت.