جوون شاهه، غرور تاجش.

هروقت حکمت poke فیسبوک رو فهمیدم، دلیل پوست اضافه‌ی لب بالای آدمیزاد رو هم درک می‌کنم.

یه چیزایی به سطح چسناله نمی‌رسه، مکانیزم دفاعی همون اول راه با بیل میفته به جونش، دفنش می‌کنه.

آخر هر روز، گیم اور می‌شیم.

خیابان ادیب رو خوندم اُدیپ.
یا خودِ سوفوکلس!

دُم مقوله‌ی زیباییه.

اکس تو، ایگرگم هم نیست!..

دوای دل‌درد عرق نعناست.
دوای درددل، رفیق.

آدمی اون‌جایی برنده‌ست که پنج سال وقت بذاره روی رفاقت‌های اینترنتی، سال ششم یه‌ کوله برداره بزنه به جاده.

یه سری چیزام هستن تا میان بهشون فکر کنم، با شمشیر فروت نینجا از وسط نصفشون می‌کنم.
نمیدونم تا کی میتونم ادامه بدم
کاش انقدر مغزمو نمالن.

ولی فرمول رو بُمرانی داد،
همونجا که گفت
"وقتی نور خونه ضعیف شد...
کاسه‌ی صبرت که لبریز شد، برو!"

خشت اول گر نهد معمار کج،
می‌شه برج پیزا میره تو پاچه‌ت.

خدا خیلی پو‌لداره. واحد پولش هم حکمته.

زمان آدم رو دلتنگ می‌کنه.
میگی نه؟ دِل ساعت شنی رو ببین.

فکر‌کنم ما آدما هم رو همدیگه نشونه‌گذاری میکنیم. حالا نه اون‌جوری!
ولی از یه جا به بعد دیگه بوی ما رو نمیدن رفیقامون.

واحد محاسبه عمق و شدت فاجعه، تشدیدی که موقع داد زدن روی "ف" فاک میزاریمه!

گاهی آدم به خنده‌ و بی‌خبری خودش تو عکس‌های قدیمی حسادت می‌کنه.

همین الان یکی رو دیدم که قیافه‌ش خیلی آشنا بود و فهمیدم شبیه یکیه که چهارسال پیش قیافه‌ش خیلی آشنا بود و شبیه یکی بود ده سال پیش،
اتفاقا قیافه‌ی اونم خیلی آشنا بود.

یه استخون کوچیک حس می‌کنی وسط یه لقمه‌ی خوشمزه که دیگه آخرهای زبونته. دیره واسه درآوردنش.
چاره‌ای نیس، قورتش بده.

- اصلا کی گفته یه روز خوب میاد؟
+ هیچکس.

تا تو نگاه می‌کنی، کار من عَلَم برداشتن است.

به زودی، در تمام شهرهای ایران.