ول کن جهان را،
دنیا رو بچسب.

از چیزهایی که شما رو یاد چیزهایی میندازن که دیگه چیز شدن، دوری کنید. مازوخیست چیز خاصی نیست، یه چیز تو همین مایه هاست.

خدا همون دندون‌پزشکیه که دهن‌سرویسم چارطاق بازه جلوش. درد دارم، ترسیدم و هیچ راه‌فراری هم ازش ندارم.
جز اعتماد.

دفعه‌ی بعدی که حالم خوب شه یه ضربدر میزنم رو دستم که یادم نره.

"شانس"، صدمین اسم خداست.

رها کن عزیز، بلیت بگیرم بریم انزلی؟

تو تمام زندگیم تنها تاییدی که از داداش گرفتم تا الان، همین گیف بوده.
هربار بازش میکنم و تا لحظه‌ی آخر نگاش می‌کنم حاجی.

کاش یکی بیاد آدم‌هارو به من اثبات کنه، اعتقادم رو از دست دادم.

یه سری لکه‌ها پاک نمی‌شن، حتی با سرکه و الکل و آبلیمو.

نیاد اون روزی که به خودت بگی، از ما دیگه گذشته.

به ما حتی نرسید که بخواد ازمون بگذره حاجی.

جوون شاهه، غرور تاجش.

هروقت حکمت poke فیسبوک رو فهمیدم، دلیل پوست اضافه‌ی لب بالای آدمیزاد رو هم درک می‌کنم.

یه چیزایی به سطح چسناله نمی‌رسه، مکانیزم دفاعی همون اول راه با بیل میفته به جونش، دفنش می‌کنه.

آخر هر روز، گیم اور می‌شیم.

خیابان ادیب رو خوندم اُدیپ.
یا خودِ سوفوکلس!

دُم مقوله‌ی زیباییه.

اکس تو، ایگرگم هم نیست!..

دوای دل‌درد عرق نعناست.
دوای درددل، رفیق.

آدمی اون‌جایی برنده‌ست که پنج سال وقت بذاره روی رفاقت‌های اینترنتی، سال ششم یه‌ کوله برداره بزنه به جاده.

یه سری چیزام هستن تا میان بهشون فکر کنم، با شمشیر فروت نینجا از وسط نصفشون می‌کنم.
نمیدونم تا کی میتونم ادامه بدم
کاش انقدر مغزمو نمالن.