با کارتِ جوراب، دفترچه می‌ساختیم حاجی.

کاش می‌شد بودنت رو کنسرو کرد.

وسط یه جمع غریبه بخوری زمین، انسانیت توی اون صداییه که میگه "ای وای!"

راستش منِ دیوانه اصلاً توی قرعه‌کشیِ شما دوست عزیزی که پی امانت‌دار می‌گشتی، ثبت‌نام نکرده بودم.

دلتنگی واس بعضی رفقا و شرایط آدم‌های دوروبرشون مث وقتیه که لباس تمیزت به هر دلیلی میفته وسط سبد رخت‌چرک‌ها.
برمیداریش؟

فصل، فصل عبور از کوچه‌هاییه که خونه‌هاشون رب خونگی می‌جوشونن‌.

من پولکی نیستم، اما پولکی‌ها را دوست دارم.

جوهره‌ی مرد، کاره دوات!

فست فود یا فست فوت.
نفله‌م می‌کنه آخر این عشق.

پشت خونه‌ی ما یه کوچه هست که چهار دهه از زمان عقبه.

یه پسربچه‌ی دهه‌ی شصتی نشست دم در خونه‌ی یه دختربچه‌ و بهش گفت: "فاطمه، فاطمه! ببین عاشقم کردی؟"

مادر اما شنید و داد زد برو خونه‌تون پسره‌ی جوالق! برو گمشو نبینمت دیگه چش‌سفید بی‌تربیت!

پسرک پا گذاشت به فرار و گفت: "باشه!...باشه!!"

ول کن جهان را،
دنیا رو بچسب.

از چیزهایی که شما رو یاد چیزهایی میندازن که دیگه چیز شدن، دوری کنید. مازوخیست چیز خاصی نیست، یه چیز تو همین مایه هاست.

خدا همون دندون‌پزشکیه که دهن‌سرویسم چارطاق بازه جلوش. درد دارم، ترسیدم و هیچ راه‌فراری هم ازش ندارم.
جز اعتماد.

دفعه‌ی بعدی که حالم خوب شه یه ضربدر میزنم رو دستم که یادم نره.

"شانس"، صدمین اسم خداست.

رها کن عزیز، بلیت بگیرم بریم انزلی؟

تو تمام زندگیم تنها تاییدی که از داداش گرفتم تا الان، همین گیف بوده.
هربار بازش میکنم و تا لحظه‌ی آخر نگاش می‌کنم حاجی.

کاش یکی بیاد آدم‌هارو به من اثبات کنه، اعتقادم رو از دست دادم.

یه سری لکه‌ها پاک نمی‌شن، حتی با سرکه و الکل و آبلیمو.

نیاد اون روزی که به خودت بگی، از ما دیگه گذشته.

به ما حتی نرسید که بخواد ازمون بگذره حاجی.