تابستون بلنده‌.

لیاقت حیوون‌ها خیلی بیشتر از هم‌سیاره بودن با ما بود.

کار اشباهتو توجیه نکن، با یه چایی از دلم در بیار.

بعضی پست‌ها حدیثن.
آیندگان مدنظر داشته باشن لطفا.

شاید مشکی رنگ عشق باشه رضا، ولی آبی قطعاً رنگ جادوئه!

چایی نخورده دایه دلسوز تر از مادر نشید.

یارو تو خیابون کیک یزدی تعارف می‌کنه، میگم عه مبارکه! ممنون!
میگه خواهش، فقط فاتحه یادتون نره.

فکرام، مغزمو بند آوردن.

با کارتِ جوراب، دفترچه می‌ساختیم حاجی.

کاش می‌شد بودنت رو کنسرو کرد.

وسط یه جمع غریبه بخوری زمین، انسانیت توی اون صداییه که میگه "ای وای!"

راستش منِ دیوانه اصلاً توی قرعه‌کشیِ شما دوست عزیزی که پی امانت‌دار می‌گشتی، ثبت‌نام نکرده بودم.

دلتنگی واس بعضی رفقا و شرایط آدم‌های دوروبرشون مث وقتیه که لباس تمیزت به هر دلیلی میفته وسط سبد رخت‌چرک‌ها.
برمیداریش؟

فصل، فصل عبور از کوچه‌هاییه که خونه‌هاشون رب خونگی می‌جوشونن‌.

من پولکی نیستم، اما پولکی‌ها را دوست دارم.

جوهره‌ی مرد، کاره دوات!

فست فود یا فست فوت.
نفله‌م می‌کنه آخر این عشق.

پشت خونه‌ی ما یه کوچه هست که چهار دهه از زمان عقبه.

یه پسربچه‌ی دهه‌ی شصتی نشست دم در خونه‌ی یه دختربچه‌ و بهش گفت: "فاطمه، فاطمه! ببین عاشقم کردی؟"

مادر اما شنید و داد زد برو خونه‌تون پسره‌ی جوالق! برو گمشو نبینمت دیگه چش‌سفید بی‌تربیت!

پسرک پا گذاشت به فرار و گفت: "باشه!...باشه!!"

ول کن جهان را،
دنیا رو بچسب.

از چیزهایی که شما رو یاد چیزهایی میندازن که دیگه چیز شدن، دوری کنید. مازوخیست چیز خاصی نیست، یه چیز تو همین مایه هاست.

خدا همون دندون‌پزشکیه که دهن‌سرویسم چارطاق بازه جلوش. درد دارم، ترسیدم و هیچ راه‌فراری هم ازش ندارم.
جز اعتماد.