مرز بین جادو و واقعیت، علمه.

کاش روت ردیاب می‌ذاشتم.

دگر حوصله‌ای نیست.

یه دوتا بیل بزرگ خریدم. میخوام بیوفتم به جون خودم. عمیق بکنم تا به چیزی که میخوام برسم!

زندگیم یه پازل بزرگه که‌ حتی چهار گوشه‌ش رو نمیتونم پیدا کنم هنوز.
ولی مطمئنم یه جایی همین‌وران.

پُررویی مجموعه‌ای از دورویی هاست.

یه وقتایی هم رو پیشونیت نوشته "آدم بَده‌ی قصه."

نصیحت من به دوستان اینه:
منو برنگردونید به عقب!

چته الان که پشمک می‌خوای؟

بابا دیگه چته الان که شیرینی‌های داغ برج سلمان رو می‌خوای با سس توت‌فرنگی؟!

عینک که می‌زنم انتظارم ازم میره بالا.

صدات رو شنیدم، گوشم تازه شد!

قوت‌قلب فقط "تو کاریت نباشه!"

روحیه فقط "نمی‌کشنت که!"

واس ما شدن من‌ و تو، یه پیامبر لازمه که هم نیل رو پاره کنه، هم ماه رو.

خدایا مرسی واسه‌ خواب.
خیلی شیرینه، خیلی راضی‌ایم.
مرسی.

توی اسنپ نشستم و لاک‌پشت های دوروبر اون‌قدر سریعن که فقط یه خط سبز می‌بینم.

می‌گم حالا که خواب انقدر شیرینه فرض کن برادرش مرگ دیگه چیه.

یکی یه بار باید به اینا که میگن مارو نمی‌بینی خوشحالی؟ جواب مثبت بده.

حتی تو طرح ترافیک روزگار، مغز من زوج و فرده.

این روزا که روزی ۲۰ صفحه ترجمه‌ می‌کنم و باز یه چشمم به تقویم و ددلاینه، یادی می‌کنم از دوران دانشجویی و کلاس‌های ترجمه‌‌ که یه صفحه‌ داستان رو از این دوشنبه تا دوشنبه‌ی بعد، می‌پیچوندم و ترجمه نمیکردم‌.

واقعا دانشگاه حتی نصف راه هم نیست.