هیچوقت فکر نکن خاطِرِت برای یه نفر انقدری عزیزه که از هر خطایی که کردی بگذره.

زندگیِ دواتی در پیش گرفتم.

من تتلو نیستم ولی شما هم نمی‌خواین دواتیتی باشین؟

هوا یه جوریه که انگار دیگه پاییز تو راهه.

باااااز آمد، بوی گند مدرسه.
بوی گند گند گند مدرسه.

میدونم، مرض دارم یکم.

دلم میخاد مغزمو بریزم کف زمین، کتگوری کنم هر اطلاعاتی رو توی یه طبقه جدا، بعد دوباره سرهمش کنم بذارمش تو سرم.
شایدم نذارم.

اون روزی که دلت برا دشمنت تنگ شد عزای عمومی تو مغزت اعلام کن

کاش مرگم یا پاییز باشه یا زمستون، نشه تو حسرتشون جان به جان آفرین تسلیم شه.

تنها جایی که آدم توی تاریکی قایم می‌شه که بپره خودش رو سوپرایز کنه، وسط فشارهای عصبیه.

عوضی.

احساس معلمی رو دارم که وزارت آموزش و پرورش کلهم بلاکش کرده!

بعضی وقتا هم نباید کنار اومد‌.

باید کنار رفت.

هوا اونقد خوبه که فکر می‌کنم خدا یه چیزی میخواد ازمون.

مرز بین جادو و واقعیت، علمه.

کاش روت ردیاب می‌ذاشتم.

دگر حوصله‌ای نیست.

یه دوتا بیل بزرگ خریدم. میخوام بیوفتم به جون خودم. عمیق بکنم تا به چیزی که میخوام برسم!

زندگیم یه پازل بزرگه که‌ حتی چهار گوشه‌ش رو نمیتونم پیدا کنم هنوز.
ولی مطمئنم یه جایی همین‌وران.

پُررویی مجموعه‌ای از دورویی هاست.

یه وقتایی هم رو پیشونیت نوشته "آدم بَده‌ی قصه."

نصیحت من به دوستان اینه:
منو برنگردونید به عقب!