توی پلن پولون پیلیش ما با خودش، خدا قیچی آورد.

یه روز هم‌ بالاخره سر روزگار گیج می‌ره و میفته یه گوشه.

ترس هم فلج می‌کنه، هم لال.

ابی و داریوش و شادمهر، دیگه دارن نگرانم میشن!

اون‌قدر هرچی فکر نمی‌کردم بشه، شد..
که تلاش می‌کنم به چیزهایی که می‌خوام، فکر نکنم.
شاید شد!

عجیبه که یه کوله انداختن و دور شدن می‌تونه اینقدر برای جوان ایرانی دشوار و گرون باشه.

یکی از زن‌های رختشور توی دلم حامله‌ست، سه قلو.

به تعداد آدم‌های دنیا راه هست برای تخم‌مرغ درست کردن.

گرمه. خداروشکر بابا نیستم، وگرنه مجبور بودم کولرو خاموش کنم.

اجداد خشنی داشتیم. سر سگ توش بجوشه چه اصطلاحیه دیگه.

نمیشه بچسبی به مانیتور بگی من که خیلی نزدیکم، چرا نمی‌بینم! گاهی باید فاصله بگیری تا ببینی‌ و دیده شی.

توی روز اَلَست تو رو نشون من دادن که خر شدم.. وگرنه این دنیا، اومدن نداشت!

گوش‌های نسبتاً بزرگی دارم. بچه که بودم یه روز داداش کتاب دامبو رو برام خوند و بهم گفت اگه بخوام می‌تونم از الان با پرهای بالشت تمرین کنم که وقتی بزرگ شدم با گوش‌هام پرواز کنم.
خیلی تمرین کردم اون‌روزا، بزرگ هم شدم اتفاقاً. ولی خب..

نیاز‌های طبیعی انسان جای خودشون رو بین فرهنگ و سنت باز می‌کنن، اگه دین یه‌کمی مهربون‌تر بشینه.

خوشبخت بودیم،
دوروبریا پلک نمی‌زدن رئیس.
چشم می‌زدن.

مُرده‌ها وقت قایم‌باشک، گورشونو گم می‌کنن.

هر پستی، یه شأن نزولی داره.

دلايل زيادي براي غم و غصه وجود داره ولي من تا هرجا بتونم مشكلات رو حل ميكنم .

قرار نیست با تمام اعتقادات ادمینی که کانالشو دنبال می‌کنیم، موافق باشیم که به خوندنش ادامه بدیم.

توی مهمونی‌ها، زبون من بُردگیم و مافیا و پانتومیمه! بازی‌ها نباشن حرفی ندارم با کسی بزنم.
رقص هم که کلا تعطیلم.

اون‌قدر تشنه‌ی آب خنکم که این روزا با کمال میل میرم زندون.