حتی ترس از مرگ هم زیرمجموعه‌ی ترس از تنهاییه.

قوز کنی سوارت میشن دیگه، صاف وایسا.

ادم بايد به اندازه كافي غمگين باشه.الان اندازش خوبه؟

بغلت، مسکن مهر.

خونه به خونواده کاری نداره. اونجاست که آرامش داری توش.

پیرمردای تنها روی نیمکت‌های پارک ملت، زندگی رو فهمیدن.

واقعا حس میکنم یتیم شدم!

توی پلن پولون پیلیش ما با خودش، خدا قیچی آورد.

یه روز هم‌ بالاخره سر روزگار گیج می‌ره و میفته یه گوشه.

ترس هم فلج می‌کنه، هم لال.

ابی و داریوش و شادمهر، دیگه دارن نگرانم میشن!

اون‌قدر هرچی فکر نمی‌کردم بشه، شد..
که تلاش می‌کنم به چیزهایی که می‌خوام، فکر نکنم.
شاید شد!

عجیبه که یه کوله انداختن و دور شدن می‌تونه اینقدر برای جوان ایرانی دشوار و گرون باشه.

یکی از زن‌های رختشور توی دلم حامله‌ست، سه قلو.

به تعداد آدم‌های دنیا راه هست برای تخم‌مرغ درست کردن.

گرمه. خداروشکر بابا نیستم، وگرنه مجبور بودم کولرو خاموش کنم.

اجداد خشنی داشتیم. سر سگ توش بجوشه چه اصطلاحیه دیگه.

نمیشه بچسبی به مانیتور بگی من که خیلی نزدیکم، چرا نمی‌بینم! گاهی باید فاصله بگیری تا ببینی‌ و دیده شی.

توی روز اَلَست تو رو نشون من دادن که خر شدم.. وگرنه این دنیا، اومدن نداشت!

گوش‌های نسبتاً بزرگی دارم. بچه که بودم یه روز داداش کتاب دامبو رو برام خوند و بهم گفت اگه بخوام می‌تونم از الان با پرهای بالشت تمرین کنم که وقتی بزرگ شدم با گوش‌هام پرواز کنم.
خیلی تمرین کردم اون‌روزا، بزرگ هم شدم اتفاقاً. ولی خب..

نیاز‌های طبیعی انسان جای خودشون رو بین فرهنگ و سنت باز می‌کنن، اگه دین یه‌کمی مهربون‌تر بشینه.