توی سرم، پشت پیشونیم، اردوگاه مرگ نازی‌هاست و یه گُردان یهودی دارن شقیقه‌هام رو خراش میدن.

سوپرپاورم، مراعاته.

خشم رو قورت دادم، توم یه هالک سبز میشه حالا.

فرقه بین کاری که دوست داری و کاری که دوس داری دوست داشته باشی.

نظم و تمیزی، ذهن آدم رو ارضا می‌کنه!

بوی غذا فقط رو پله ها ... وقتی که خسته از سر کار میای!

تک تک آدم‌های شهر رو هم که چک کنم دنبالت، تو اونی هستی که دم رستوران، لباس خرگوش پوشیده.

انتظار هم داشتنش جرمه، هم کشیدنش خانمان سوز.

دختر و پسرش فرق نداره، فقط سگ و گربه باشه.

هنوز یه جایی توی خونه‌ی پدریم، ظهر جمعه‌ست و دارم یه دایناسور اسباب‌بازی رو از روی موهای مشکیِ بابا میبرم روی دماغش.
فقط دیگه کسی ما رو نمی‌بینه.

آینده می‌کشه،
گذشته زجرکش می‌کنه.

اسم "نوشین" که می‌شنوم، تشنه‌م می‌شه.

مقصود شما فاک بود، من عجله کردم رفتم فرحزاد.

الان یهو فهمیدم شرایطم جوریه که اراده کنم می‌تونم همین الان، همین الان، تنها و با یه کوله بزنم به جاده‌ی ناکجا.
به خود رشک ورزیدم.

بچه بودم فکر می‌کردم کوسن فحشه. حتی یه بار بخاطرش با بچه‌ی همسایه دعوام شد.

خیلی از آدما هستن که حکم همون «آش کشک خاله» رو دارن تو زندگیمون.

اخیرا یه گونه‌ای هم توی جامعه دیده میشن به اسم بهنام بانی‌ها.

ابی ریختیم و شست برد پایین.

حتی ترس از مرگ هم زیرمجموعه‌ی ترس از تنهاییه.

قوز کنی سوارت میشن دیگه، صاف وایسا.

ادم بايد به اندازه كافي غمگين باشه.الان اندازش خوبه؟