لَست آو آس، مای پیرپاتال بودیم امشب تو یه گیم‌نت پر ۱۰-۱۲ ساله‌. هِق.

رئیس انسان خیلی موجود پیچیده‌ایه‌. چجوری می‌خوای بهشتی و جهنمی رو تفکیک کنی؟

کیا گیتار نمی‌زنن دستا بالا.

وقتی کلاس پنجمی، اولی هارو آدم حساب نمی‌کنی. دبیرستانی شی دبستانی ‌ها مالی نیستن. دانشجو جماعت به دبیرستانی میگه فنچ. ترم اخری به همین عزیز میگه ترمک. ده ساله پشت فرمونی به طرف میگی بشین پشت لباس‌شویی‌. یه عمره هنرمندی به تازه کار میگی ساز و قلم و دوربینش اداست.
یه سندرمی باید باشه واس این فراموشیِ ما از روزهای اول خودمون.
یه اسمی باید داشته باشه این بوی گندمون.

هر روز می‌گم امروز دیگه زندگیم عادی میشه.

پنکه‌های سر‌به‌زیر، ماخوذ به حیاترین موجودات جهانن.

چشم‌هاتو ببند، قُل‌هوالله‌هاتو بخون، بخواب.

از ترسِ تاریکی، چشم‌هامونو می‌بندیم.

گوشخوارا گوششون میخاره.

من حاضرم خدا بگه "من بیام پیداش کنم کتک میخوری‌ها!"، ولی بیاد.

غرض، مزاحمت بود که حاصل شد.

دقیقا همون موقعی که مطمئنی این دو بعلاوه‌ی دو مطلقا فقط میتونه چهار بشه، روزگار خط‌کشت رو میشکنه میگه این کار تو نیس، کارماست!

در ما دراما فرو کنید، ما دوس داریم!

هر روز صب از جایی شروع می‌کنیم که شب قبل save کردیم.

چه کنم که گوشت‌خوارم و نادم.

بگایی‌ها رو بسپارین به هم. بزرگه کوچیکه رو می‌خوره.

کاش از تهِ دل، بمیرم واست.

به امید هدایت شدن، همیشه با خودم صادق بودم!

سگ سیاه افسردگی، سگ چشمات.

من اگر دست خودم بود عطر و اسپری و ادکلن رو تا اون دنیا هم می‌بردم با خودم.

از خواب غفلت نمیشه بیدار شد، مگر اینکه عضله‌ی پشت ساق پات بگیره.