میرن، خیالشون راحته گیریم.
ماعم میریم حاجی، ماعم میریم.

یه روز خوب رفت.

تار و پودِ ما، نخ‌های سیگار‌ه.

بعضی آهنگا انگار سرودِ ملیِ موهای دستن.

تا یه سنی هرجا بشنوی "لابد یه حکمتی داشته!" قاطی می‌کنی که اینو نگیم چی بگیم!؟
ولی از یه سنی به بعد، حکمت‌ها یکی یکی از پشت لابدها سرک می‌کشن.

خار تناقض اونجاس که خودتو میذاری جای طرف درکش کنی، می‌بینی تو بودی نمی‌کردی این کار رو اصولا‌.

اونقدی که من پیگیر نصاب‌های این خونه‌م اگه پیگیر دوس دختر بودم الان دوتا بچه داشتم.

یه ایموجی باید باشه که نشون بده داریم دهن‌کجی می‌کنیم.

یه دست کت‌وشلوار لازانیا خریده، دلتان را از عزا دربیاورید.

فلافل اون نخودیه که به خودش باور داشته‌.

پشت هر آسانسور مملو از عطری که داره نیمه‌شب از طبقات بالا خالی برمیگرده پایین، یه مرد خرکیف نشسته.

برای دهه‌هفتادی های صده‌ی بعد، زمستون یه افسانه‌ست.

اینستاگرام مث نوجوونیه. وقتی ازش میگذری تازه می‌فهمی چقد اشتباه می‌زدی!

سه روزه داریم توی آب نشتیِ سیستم هواساز شنا می‌کنیم، بعد همین امشب که تعمیرکار تو راهه مورفی هر ده تا انگشتشو فرو کرده تو هرچی سوراخه!

دیدی آدمی که گرسنه‌س، اگه به موقع غذا نخوره بعد یه مدت شیشلیک هم بدی بهش‌ بالا میاره؟
همینه حکایت یه سری خواسته‌ها از آدما. یه سری آرزوها از خدا.

نمیشه وقتی من مُردم دیگه کسی زاد‌ و ولد نکنه و همه‌تون منقرض شین؟ یعنی چی که طرف متولد ۱۴۹۸ باشه و جمعی از ما حسودا زیرِ خاک؟

خوابم می‌آد،
ولی خوابم نمیبره!

یه بار باید بشینم از اول تا آخر کانتکت لیستم، دونه‌دونه اون گرگ‌هایی که پی‌ام سلامشون رو سین نکنم کم‌دردسرتره، بلاک کنم خلاص.

این قسمت، سنگ‌پرونی رو آسفالت.

پنج سالشه صداش میکنن میگه‌ جان؟
شما بودین باباش نمی‌شدین؟!

از دوستی که باعث میشه‌ دشمن دیگه‌ مهم نباشه، باید تشکر کرد؟