نون توی روغن خیلی هم بدمزه س!

"راز جنگل" رو باز می کردیم دماغمون پر میشد از هوای درختا. شیش میاوردیم باد می پیچید تو موهامون. یکی زیر یه درخت، کوچولو بودیم و سایه لازم.

کاش منم یه پسر نوجوون سریال ایرانی بودم با یه کیسه بوکس آویزون از سقف اتاقم. ولی متاسفانه دواتم توی دو بند انگشت قوطی.

یه جوری با تاسف میگن توام که مو سفید کردی انگار خودشون بنجامین باتن ان.

خرمون کردن و پایین هم نیومدن تا از پل رد شن.

لعنت خدا به لحظه ای که بیدار میشی و میفهمی خواب نبود.

ولی به ما معمولی ها تغییر و تهوع دست میده.

صدای آهنگو زیاد می‌کنیم که صدای مغزمونو نشنویم.

زندگیم اگه سیت کام بود، الان اون وقتیه که به بهانه ی مسافرت کاری از اپیزودها حذف میشدم.

کاش رون های مرغ واقعا 🍗شکلی بودن.

خدایا وسیله هات شکستنی ان.

تو هر خونه ای، ترسناکترین سوالای ممکن با "کی" شروع میشن.

چه باید کرد؟
-تحمل و سکوت!

بیا تو همون عروس کشون همه رو بپیچیم بریم شمال.

آرشیو تلگرام همون انباریه که توش آشغال هایی رو نگه میداریم که یه روزی حرمت داشتن.

خوابگاه از اون تجربه های "باید"یه!
ولی سقف شیرینیش، حداکثر همون چهارساله.

خوبه آدم رو ریل بیفته، به شرطی که قطار نیاد!

به یک بهانه
برای سرزنش خود
نیازمندیم.

احساسات گاهی مث یه ماهی زنده میمونن که از دریا کشیده باشنش بیرون.
احساساتتونو کنترل کنید.

من نصف درس های زندگیم و راه های مقابله با مشکلاتم رو مدیون سیتکام هایی ام که دیدم.

هوا هوای اون گرگ و میشیه که بیدار میشیم توی چادر، رو زمین مرطوب یکی از جنگل های اورگان.
عطسه تا نوک دماغمون میاد و نمیاد.
هوا هوای ده بیست سال دیگه س‌.