خودم رو یهو پیدا‌ کردم.
مثل پیدا کردن سکه توی جیب لباس زمستونی پارسال.

مامان‌بزرگ من پیزتا‌ دوست داشت.
نسل مامان‌بزرگ‌هایی که به تیرامیسو می‌گن سیلامُ علیکم داره منقرض می‌شه. مامان‌بزرگ‌های بعدی اینطوری نمیشن. دیگه نداریم از این‌ها. این‌ها رو سفت بچسبین. دل یه مملکت واسه اینا تنگ می‌شه.

تا اینجایی که من می‌بینم، غرور، کارما خیز(!) ترین گناه از هفت گناه کبیره‌ست. یعنی طرف اون بالا نشسته ببینه به چی می‌نازی و چه ادعایی داری، همونو ورداره برعکس بکنه توت.

چشم‌ها چقدر حرف ‌می‌زنن.
کاش می‌شد نگاه رو هم لال کرد.

مهاجر بودن اینجوریه که با یکی توی ایران کار داری و یهو هیچکس آنلاین نیست. همه باهم تصمیم میگیرن گوشی‌هاشون رو بذارن کنار و ساعتی رو به یک دوره مدیتیشن‌ دوری از سوشال مدیا اختصاص بدن. از بابات گرفته تا پسرعموی‌ بابات.

هر روز، نتیجه‌ی تلاش دیروز رو میشه دید و این جالبه.

رویا می‌بافم تا زمانی که نخی وجود داشته باشه.

کاپشن نخریدم که. بغله. بغل!

بله آقای هیوز.
دیشب روباهِ سوخته‌ای پنجه‌ی سیاهش‌ رو گذاشت روی مقاله‌م و گفت: داری ما رو می‌کُشی.

نیازمندی‌ها: فریاد. فریاد از ته دل!

انقدر‌ مرد هستی که پای قولی که به خودت دادی وایستی؟

همه‌ی سیگاری‌ها می‌دونن دود سیگار توی چشم خودشون می‌ره.

یه سرباز پیاده‌ی ساده‌م. فرمانده یه ورشم نیست حس و جسم و حال و روح و روانم در چه حاله. در بهترین حالت سیاهی لشگرم‌ و در بدترین حالت، تلفات.

گاهی تمام چیزی که نیاز داریم یه حواس‌پرتیِ خوبه.