گاهی وقتا تنها راه کنار گذاشتن گوشی اینه دستتو از مچ قطع کنن.

ذوق اون لحظه ای که اولین پیام وایبرمون سین شد، دیگه تکرار نشد.

بچه بودم یه رفیق داشتم اهل یه جایی توی ایلام به اسم "دره شهر".
چه اسم قشنگی بود حاجی.

حافظه م دور بینه.
سال های دور رو واضح میبینم.

موهاشو که باز کرد، دنیا ری استارت شد.

اگر یک ترک، کرد، افغان، بلوچ، لر، گیلک و عرب غمگین هستید، برید سراغ آهنگ های غم انگیز زبان مادری.

مامان ما رو نبین اینجور.
یادته هواپیماهارو یه لقمه چپ می کردم؟

موهامون میشه صفحه شطرنج روزگار.

یه آفرین به همه اونایی که تو بچگی همون بار اول "گوزن" رو درست خوندن.

تو هر اکیپی، یه نفر باید یه کافه داشته باشه.

بنازم فاز NREM خواب رو.

مگسا بهتر از الارم بیدارت میکنن.

آدمیزاد ترکیبیه از تمام حیوانات، با چاشنی زبان.

پروژه مو تموم کردم. تاریخ زدم ۹۷. شک کردم. چک کردم.
چرا بهم نگفته بودین ۹۸ شده؟

ولی تو اسم فامیل الف تا میومد عرض اندام کنه، همه استپ بودن.

با تو قدم میزنه، با یکی دیگه میخوابه.
دوست معمولی همینه.

با تو میخوابه، با یکی دیگه قدم میزنه.
دوست اجتماعی همینه؟

هَماَلان شاغل شدم جایی که باید.
میتونستم یه جوری بهتون شیرینی میدادم نفری سه تا بردارین بقیه شم ببرین دفتر.

عمر آدمیزاد تو یه مسیر کوهستانی میگذره که پر از کوه و درّه و تپه س. کوه ختنه، آتشفشان بلوغ، پرتگاه پریود، تپه دیپلم، کوه کنکور، دامنه های روابط عاطفی، درّه اعتیاد، فلات فارغ التحصیلی، صخره های خدمت، یخچال تنهایی، کوه کار، هیمالایای گواهینامه، قلّه ازدواج، رشته کوه فرزند، ارتفاعات پیری و در نهایت دشت مرگ.

من سگینه م، فرقم با گرگینه ها اینه هربار یکی دیر میکنه سگ میشم. حتی یه دیقه.

تعریف شنیدن، از اون کسی میچسبه که همیشه ازت انتقاد میکنه!