شاید اگه هابیل، قابیل رو می‌کشت، پروانه‌ها بال نمی‌زدن و ما می‌خوندیم باز آمد، بوی سپتامبر مدرسه.

وقتی از دور به خودم نگاه می‌کنم، از خودم عصبانی می‌شم.

دیده‌ شدن چه گلی به سرت زد که شاکی از ندیدن‌هایی؟

من اژدهایی شدم که بهم بگی نمی‌تونی بحران رو هندل کنی همونقدر خنده‌داره که به خورشید بگی نمی‌تونی بتابی. ناراحت نمیشه. نمی‌خنده. می‌تابه چون کارش همین بوده و هست و خواهد بود تا وقتی که بمیره.

"یه مدت از هم فاصله بگیریم روی خودمون کار کنیم" یک قدم‌ پیش از جداییه‌. نگی نگفتم.

هیچوقت زبان‌آموزهایی رو که سر چرایی و چگونگی استثناهای گرامر یک زبان با معلمشون بحث می‌کنن رو نمی‌فهمم.
زبان همینه که هست!
چونه زدنت عوضش نمی‌کنه!
یاد بگیر!

به نظر می‌رسه حلقه‌ی ازدواج یک مرد، نه تنها به همسرش که به‌ زن‌های اطرافش هم احساس امنیت میده.

وقتی آدما میگن "مامان‌بزرگم"، جا می‌خورم. انگار انتظار داشتم با فوت مادربزرگم، نسل تمام مادربزرگ‌ها همون ده سال پیش منقرض شده باشه.

این چه امتحانیه آخه؟
از همه‌ی امتحان ریاضی‌های زندگیم سخت‌تره.

یه رفیق دارم؛ روحش‌رو به شیطان فروخته که همیشه جوون بمونه. حتی اونم پیر شد!
لعنت بهتون.

نسل ۵۷ داره تاوان انتخابش رو با دلتنگی برای بچه‌هاش می‌ده.

تفاوت من امروز و من چهار ماه پیش در اینه چیزی که قبلا باعث غم و مقاومتم می‌شد، امروز با غم و پذیرش همراهه.
این Maybe that's for the best داره تبدیل میشه به یه روش برای کنار اومدن با هرچیزی که از ته دل غمگینم می‌کنه.

یارو با یه تابلوی بزرگ از بشار اسد زیر بغلش اومده می‌پرسه:
Do you guys have honey and melon?

هر روز از دیروز عجیب‌تر.

قدرتمندتر‌ از "نیاز"، فقط "بی‌نیازی"ئه.