کارهایی هست که فکر می‌کنم توشون معمولی و یا حتی بَدم. تا وقتی‌ بقیه رو در حال انجام‌دادنشون می‌بینم.

گفت "خودت رو گم نکنی پسر!" و من آخرین چنگ رو زدم به آستین سپهری که داشت سقوط می‌کرد.

بله مشکلم تنهاییه.
مشکلم اینه که به اندازه‌ی کافی تنها نیستم!

زندگی، یه بازی تیمیه.

دور که باشی دیوارت کوتاهه.
همینه میگن‌ مُرده دستش از دنیا کوتاهه!

همکارهام یکی‌یکی دارن سرما می‌خورن. می‌دونم دیر و زود داره و سوخت‌وسوز نه. دست‌کم این‌ یکی ب*ایی رو منتظرشم از قبل.

من‌ توی غربت به گا برم؟
من از ایران اومدم آقا.
چون که صد آید، نود هم پیش ماست!

شاید اگه هابیل، قابیل رو می‌کشت، پروانه‌ها بال نمی‌زدن و ما می‌خوندیم باز آمد، بوی سپتامبر مدرسه.

وقتی از دور به خودم نگاه می‌کنم، از خودم عصبانی می‌شم.

دیده‌ شدن چه گلی به سرت زد که شاکی از ندیدن‌هایی؟

من اژدهایی شدم که بهم بگی نمی‌تونی بحران رو هندل کنی همونقدر خنده‌داره که به خورشید بگی نمی‌تونی بتابی. ناراحت نمیشه. نمی‌خنده. می‌تابه چون کارش همین بوده و هست و خواهد بود تا وقتی که بمیره.

"یه مدت از هم فاصله بگیریم روی خودمون کار کنیم" یک قدم‌ پیش از جداییه‌. نگی نگفتم.

هیچوقت زبان‌آموزهایی رو که سر چرایی و چگونگی استثناهای گرامر یک زبان با معلمشون بحث می‌کنن رو نمی‌فهمم.
زبان همینه که هست!
چونه زدنت عوضش نمی‌کنه!
یاد بگیر!

به نظر می‌رسه حلقه‌ی ازدواج یک مرد، نه تنها به همسرش که به‌ زن‌های اطرافش هم احساس امنیت میده.

وقتی آدما میگن "مامان‌بزرگم"، جا می‌خورم. انگار انتظار داشتم با فوت مادربزرگم، نسل تمام مادربزرگ‌ها همون ده سال پیش منقرض شده باشه.

این چه امتحانیه آخه؟
از همه‌ی امتحان ریاضی‌های زندگیم سخت‌تره.