معنای زندگی باید چیزی بین درد و لذت باشه. نطفه‌ی ما با لذت بسته می‌شه و با درد به دنیا میایم و عمر کوتاهمون‌ میدون نبرد این دو مفهومه.

چرا شکر رو ترک کنم وقتی بخوای نخوای چند وقت دیگه You're gonna gimme some sugar؟

مهاجرت آدم‌ها رو عوض نمی‌کنه.
مهاجرت آدم‌ها رو می‌کشه و یه آدم جدید میذاره جاشون.

آدم‌ها مقصد نیستن، همسفرن.

انقدر خسته‌م که اگه حضرت عزرائیل همین الان جلوم ظاهر شه در آغوشش می‌کشم.

آرامش خونه رو توی آشوب کار پیدا کردم و این بده. این خیلی بده. بهش که فکر می‌کنم دلم می‌خواد توی محل کار بخوابم و برنگردم توی خونه‌ای که تو رو نداره.

بله. ۳۱ سالگی کمی دیره برای تمام و کمال رسیدن به این باور که فقط خودتی و خودت. خودت باید بزنی دهن خودتو سرویس کنی و خودت باید دست خودت رو بگیری.

من پیروز این جنگم حتی اگه آرامش، در باختن باشه.

جایزه awkward مومنت‌ترین لحظه امشب رو هم می‌دیم به لحظه‌ای که مشتری کنارم گفت "سپهر جان؟" و من و دوس‌پسرش همزمان گفتیم جان؟

"عشق یه دختر با موهای سیاست،
وقتی نشستی تا با ساکش بیاد..."

من مطمئنم رئیسم‌ شبیه یه اژدهای خاصه فقط نمیدونم اژدهای کدوم فیلم یا کارتون.

دوست بریتیش داشتن اینطوریه که وقتی داره حرف می‌زنه همه‌ش استرس دارم وقت Listening آیلتس بگذره و گزینه‌های درست رو رد کرده باشم. خب مرگ. سگ دنبالت کرده مگه.

جهان‌بینی‌م جوری داره زیر و رو میشه انگار یه بوکسور حرفه‌‌ای گوشه‌ی رینگ گیرم آورده و بارها و بارها به سر بدون محافظم‌ مشت زده. مغزم داره توی سرم جابه‌جا می‌شه. دارم انسان بودن رو با تمام نقص‌ها و معجزه‌هاش می‌فهمم. می‌جنگم. با خودم. با دیگران. با محیطم‌ و با سرنوشت.

یادمه مهرناز می‌گفت شاید باورت نشه اما در سی‌سالگی هم میشه احساسات جدیدی رو تجربه کرد که تا قبل از این نمیدونستی توی جهان وجود دارن. چیزی فراتر از غم و شادی و خشم و... و حالا من در ۳۱ سالگی، موندم چه کنم با این همه ناشناخته.

می‌دونستم خیلی خیلی خیلی سخته.
ولی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی سخت شد.

زمان می‌بره تا این خونه‌، خونه بشه.

هر نیازی محترمه.
اما بعضی نیازها باید اونقدر گرسنه بمونن تا بمیرن! یک مرگ محترمانه.

دیدین الکی به جنتی سخت می‌گرفتین؟ ایناها اینم هنوز هست.