میخوام چشمامو بذارم رو دستات و ۳ ساعت گریه کنم. بپرسی چرا؟ بگم "خفه‌شو. خیلی قشنگی."

من همونم که حتی وقتی حق داشته باشه هم، از خودش میپرسه: حق داشتم؟

یبوست ذهنی یعنی یه چیزی میخواستم بگم، یادم رفت.

توی جنگل ابر میشه آتیش روشن کرد؟

کاش میشد با شات گان از حریم خونه م در برابر خریدار خونه و مشاور املاک دفاع کنم.

کاش بیدار که میشیم، دنده مون راست باشه!

سقف ها که میرن توی فکر، زل میزنن به ما.

گاهی وقتا تنها راه کنار گذاشتن گوشی اینه دستتو از مچ قطع کنن.

ذوق اون لحظه ای که اولین پیام وایبرمون سین شد، دیگه تکرار نشد.

بچه بودم یه رفیق داشتم اهل یه جایی توی ایلام به اسم "دره شهر".
چه اسم قشنگی بود حاجی.

حافظه م دور بینه.
سال های دور رو واضح میبینم.

موهاشو که باز کرد، دنیا ری استارت شد.

اگر یک ترک، کرد، افغان، بلوچ، لر، گیلک و عرب غمگین هستید، برید سراغ آهنگ های غم انگیز زبان مادری.

مامان ما رو نبین اینجور.
یادته هواپیماهارو یه لقمه چپ می کردم؟

موهامون میشه صفحه شطرنج روزگار.

یه آفرین به همه اونایی که تو بچگی همون بار اول "گوزن" رو درست خوندن.

تو هر اکیپی، یه نفر باید یه کافه داشته باشه.

بنازم فاز NREM خواب رو.

مگسا بهتر از الارم بیدارت میکنن.

آدمیزاد ترکیبیه از تمام حیوانات، با چاشنی زبان.

پروژه مو تموم کردم. تاریخ زدم ۹۷. شک کردم. چک کردم.
چرا بهم نگفته بودین ۹۸ شده؟