در وضعیت امیدوار/امیدیوخده‌ای قرار دارم این روزها که فقط ترک‌ها می‌فهمنش‌.

خودت رو جمع‌وجور کن دیگه مرد.
هی ناله. ناله. ناله.
از نو بساز!

نیازمندی: حلوا. حلوای داغ. حلوای سرد.

موتور خطرناکه باباجان.

دلتنگ گپ زدن با شماها هم هستم. عجیب و زیاد!

همه می‌گن «آخرش فقط خودتی و خودت.» و حتی خودت هم اینو میگی. ولی تا با پوست و گوشت و استخونت نچشیش، یادش نمیگیری و تا وقتی یاد نگیریش مرحله‌ای از قدرت هست که هرگز برات آنلاک نمی‌شه!

یه جوری دارم میدوئم‌ که فقط ویل اسمیت در جستجوی خوشبختی حالمو میفهمه.

مسئولیت زیاد میاد عمو بن ولی با مسئولیت زیاد تهوع زیاد هم میاد.

تغییر صبر نمیکنه تو آماده‌ش باشی. آدمیزاد هیچوقت آماده‌ی تغییر نیست. حتی باریدنش رو نمی‌بینی. یهو سیل میشه و با خودش می‌برتت.

دلتنگی به معنای اشتباه بودن مسیر نیست‌.
دلتنگی یه مشکل نیست که باید حتما برای حل‌کردنش کاری کنیم. دلتنگی یه احساسه که هرازگاهی سرک می‌کشه و میره.

کاش یه شاهزاده‌ای هم میومد دوران گذار من از ورژن دیروز رو به ورژن فردا گردن می‌گرفت.

هیچ روزی عادی نیست.
روزها باید بگذره تا اینو بفهمیم.

سرپا بمون‌. ریشه کن.