من به خودم مدیونم؛ بابت همه‌ی روزهایی که باید زندگی می‌کردم و هرکاری کردم جز زندگی.

ولی زنده‌م هنوز.

من، برای ادامه دادنِ همچین مسیرِ ناامید کننده‌ای، باید امیدوار باشم. جا بزنم، باختم.

آرامش مطلق وجود نداره. هر آنچه هست نسبیه و همین نسبی بودن آرامشه که‌ آرامش رو تعریف می‌کنه.

یک هفته‌ی اخیر طوری گذشت که انگار قصد داشتم از‌ وسطِ اتوبان رد بشم، یه نگاه به چپ‌ و راستِ جاده انداختم و وسطِ راه، هواپیما از روم رد شد.

به‌ معنای واقعی کلمه برای هر تجربه یه هزینه‌ی سنگین میدم.

سلام
امیدوارم خوب باشید.
من امیدم و سپهر بهم گفته، خیلی کوتاه بنویسم و شبیه یک هوش مصنوعی نباشم!
تا شما بخونید.
پس بهتون اطمینان می‌دهم خودمم. :)

قبل از هر چیز، می‌خواستم از ته قلبم ازتون تشکر کنم.
اون هایی که عضو قدیمی هستن و منو می‌شناسند می‌دونن چرا!
شما تو تاریک ترین زمان ممکن برای من و خانواده ام نور بودید. امیدوارم که هر کجا که هستید نور در زندگیتون جاری باشه.

خب، حالا خلاصه بهتون بگم.
من می‌خوام به کلی بچه کتاب هدیه بدم.
از اونجایی که نماینده انتشارات هستم، می‌خوام کتاب های چاپ پارسال رو به قیمت عمده، جلدی فقط ۳۸ تومن بخرم در بسته های ۵ جلدی به بچه های کار و بستری در بیمارستان هدیه بدم.
اما من فقط یک نفرم و محدود. اگر شما، هم‌قدم من باشید، پشتم گرمه و با کمکتون می‌تونیم به چند هزار بچه لذت داشتن کتاب نو رو هدیه بدیم.
دوست دارید شما هم همراهم باشید؟

برای این که طولانی نشه باقی جزئیات رو تو کانالی که تازه درست کردم می‌گذارم.
اگر هر سوالی دارید، می‌خواید هم قدم بشید یا جایی رو برای کمک می‌شناسید، منتظر پیامتون هستم.
کانال قفسه‌ی اُمید
@omid_kh_bookstore

آیدی:
@Omid_khoshzad

بیا برگرد تا به آبادیِ خونه بکوشیم.

در وضعیت امیدوار/امیدیوخده‌ای قرار دارم این روزها که فقط ترک‌ها می‌فهمنش‌.

خودت رو جمع‌وجور کن دیگه مرد.
هی ناله. ناله. ناله.
از نو بساز!

نیازمندی: حلوا. حلوای داغ. حلوای سرد.

موتور خطرناکه باباجان.

دلتنگ گپ زدن با شماها هم هستم. عجیب و زیاد!

همه می‌گن «آخرش فقط خودتی و خودت.» و حتی خودت هم اینو میگی. ولی تا با پوست و گوشت و استخونت نچشیش، یادش نمیگیری و تا وقتی یاد نگیریش مرحله‌ای از قدرت هست که هرگز برات آنلاک نمی‌شه!

یه جوری دارم میدوئم‌ که فقط ویل اسمیت در جستجوی خوشبختی حالمو میفهمه.

مسئولیت زیاد میاد عمو بن ولی با مسئولیت زیاد تهوع زیاد هم میاد.

تغییر صبر نمیکنه تو آماده‌ش باشی. آدمیزاد هیچوقت آماده‌ی تغییر نیست. حتی باریدنش رو نمی‌بینی. یهو سیل میشه و با خودش می‌برتت.

دلتنگی به معنای اشتباه بودن مسیر نیست‌.
دلتنگی یه مشکل نیست که باید حتما برای حل‌کردنش کاری کنیم. دلتنگی یه احساسه که هرازگاهی سرک می‌کشه و میره.

کاش یه شاهزاده‌ای هم میومد دوران گذار من از ورژن دیروز رو به ورژن فردا گردن می‌گرفت.

هیچ روزی عادی نیست.
روزها باید بگذره تا اینو بفهمیم.

سرپا بمون‌. ریشه کن.