می‌نویسی، پُر می‌کنی، آپلود می‌کنی، می‌نویسی، می‌نویسی، آپلود می‌کنی و به عنوان آخرین سوال با Are you a citizen of Iran, North Korea, or Syria? مواجه می‌‌شی.

حتی جهنم بعد از مرگم رو هم نمیخوام با آخوند شریک شم اما زندگی و جوونیم به تصمیم‌های یک مشت پفیوز گره خورد.

احساس میکنم دستم خورده و سال‌ها تراپی فردی و گروهی و کتاب و پادکست رو پاک کردم‌. مغز خودم نشسته به تماشای سقوطم‌ و بزرگترین دشمن من خودمم.

سه‌ شبه خیال می‌کنم شبتاب دیدم. امشب فهمیدم یه حشره معمولی شب بوده توی نور تراس.

واقعا چرا یه سری درس‌ها رو نمی‌گیرم؟
هر جلسه‌ هم حاضرم که!

بله‌ هی پیام میده من بازوی تو هستم.
تو *** منم نیستی حرومز...!

صلح است میان کفر و اسلام،
با ما تو هنوز در نبردی!
{سعدی}

دارم آدم عجیبی می‌شم.

امروز پلیس جلوم رو گرفت گفت مواد که جابه‌جا نمی‌کنی؟ گفتم نه. گفت باشه، برو.

ریاست‌جمهوری توی ایران مثل استاد درس دفاع در برابر جادوی سیاه بودن توی هاگوارتزه‌. آخرش یا منفجر میشی یا غرق میشی یا مبعوث میشی یا غیب میشی یا خرس میخوردت یا پزشکیان میشی.

بخواب جوان ایرانی.
شاید فردا روز بهتری بود.

امروز شطرنج خودکار رو که با هوش مصنوعی برای خودش حرکت می‌زد دیدم و یاد شطرنج دنیای هری‌پاتر افتادم. بعد به قاب‌عکس‌های‌ جادویی فکر کردم با تصاویر متحرک که خب... به جاروی پرنده فکر کردم که به نظر دیگه دور و غیرمنطقی نمیاد. هوش مصنوعی جادوی جادو رو هم درهم شکسته و تخیل داره آخرین نفس‌هاش رو میکشه وقتی بهم پیشنهاد میده: میخوای همین الان برات یه داستان فانتزی به سبک هری پاتر بنویسم؟

دیدین میثم برگشته؟

نیازمندی‌ها: پیتزاع‌.

درس امروز: برای اینکه بتونی راه رو ادامه بدی، باید بار روانی خستگی تا اینجا رسیدن رو فراموش کنی.

"احتمالا، احتمالا، قهرمانی در کار نیست...."

من به خودم مدیونم؛ بابت همه‌ی روزهایی که باید زندگی می‌کردم و هرکاری کردم جز زندگی.

ولی زنده‌م هنوز.

من، برای ادامه دادنِ همچین مسیرِ ناامید کننده‌ای، باید امیدوار باشم. جا بزنم، باختم.

آرامش مطلق وجود نداره. هر آنچه هست نسبیه و همین نسبی بودن آرامشه که‌ آرامش رو تعریف می‌کنه.

یک هفته‌ی اخیر طوری گذشت که انگار قصد داشتم از‌ وسطِ اتوبان رد بشم، یه نگاه به چپ‌ و راستِ جاده انداختم و وسطِ راه، هواپیما از روم رد شد.