هایده گوش میدم یاد هیچ بنده خدایی نمیفتم، بیشتر یاد یه راننده کامیون سبیل کلفت میفتم که نئشه شیش هزاره!

کاش همخونه م الان پا میشد میرفت یه شربت دبش درست میکرد میاورد میگفت بیا داداش، نوش جونت!
هِق.

از وقتی اینستامو پوکوندم زیبایی زندگیمو می بینم، قبلش فقط شما می دیدینش!

ادمیزاد با لکه های دیوار خونه پدریش هم قصه میسازه.

من برا شاگردام باب اسفنجی هم که میذاشتم، سنجابه بیکینی می پوشید!

هیچی سکسی تر از یه آدم باشعور نیست!

دندون پزشکم تو خیابون هم ببینتم، روی سکویی پله ای جایی می خوابونتم و اولین چیزی که دم دستش باشه میکنه تو حلقم‌.
خداروشکر خانومه.

یه وقتام باید با بیل بزنی زیرش!

یازده ماه سال آلرژی دارم، دی ماه هم سرما میخورم.

میخوام چشمامو بذارم رو دستات و ۳ ساعت گریه کنم. بپرسی چرا؟ بگم "خفه‌شو. خیلی قشنگی."

من همونم که حتی وقتی حق داشته باشه هم، از خودش میپرسه: حق داشتم؟

یبوست ذهنی یعنی یه چیزی میخواستم بگم، یادم رفت.

توی جنگل ابر میشه آتیش روشن کرد؟

کاش میشد با شات گان از حریم خونه م در برابر خریدار خونه و مشاور املاک دفاع کنم.

کاش بیدار که میشیم، دنده مون راست باشه!

سقف ها که میرن توی فکر، زل میزنن به ما.

گاهی وقتا تنها راه کنار گذاشتن گوشی اینه دستتو از مچ قطع کنن.

ذوق اون لحظه ای که اولین پیام وایبرمون سین شد، دیگه تکرار نشد.

بچه بودم یه رفیق داشتم اهل یه جایی توی ایلام به اسم "دره شهر".
چه اسم قشنگی بود حاجی.

حافظه م دور بینه.
سال های دور رو واضح میبینم.

موهاشو که باز کرد، دنیا ری استارت شد.