به مناسبت تقویم، امروز دوتا جون دارم.

‏دردناک‌ترین قسمت مراوده با آدم اینسکیور اینه که بدون این‌که دقیقاً بفهمی چه اشتباهی کرده‌ای بازخواست و تنبیه می‌شی.
: لوکوموتیو

دلتنگی‌ فعلا اون خون‌آشامیه‌ که منتظر اجازه‌ست تا بیاد توی خونه.

قوی شدن عجیبه. تو نه باورت میشه در آینده قوی خواهی‌ شد، نه می‌فهمی در زمان حال داری قوی میشی و نه می‌پذیری که در گذشته قوی بودی.
فقط می‌بینی اومد و گذشت و تو نمردی و خروجی نهایی چالش هم بدک نبود.

شاید اگه بپذیریم که همگی ذاتا خودخواهیم، دوز خودخواهیمون‌ پایین‌ بیاد.

شبیه دایناسور قطعی اینترنتم. هی می‌پرم. می‌پرم. می‌پرم. می‌پرم. می‌پرم و نمیدونم کدوم یکی از این کاکتوس‌ها آخرش میره تو کونم.

اگه زندانی هستی شب‌ها رو دوست داشته باش.
هر شب، پایان یک روزه.

محال ممکنه به بچه‌ها و نوجوون‌های اروپایی و آمریکایی نگاه کنم و از ذهنم نگذره که "چه آینده‌ای داری بچه، چه آینده‌ای داری اگه عرضه‌ش رو داشته باشی!"

محال ممکنه به بچه‌ها و نوجوون‌های ایرانی نگاه کنم و از ذهنم نگذره که "چه آینده‌ای داری بچه‌، چه آینده‌ای داری..."

ما جمهوری اسلامی رو در دو وجه نمی‌بخشیم. یکی در وجه اجتماعی و یکی در وجه فردی. دومی گاها حتی از اولی هم قوی‌تره.

کی میرسه اون روزی که من با تکون خوردن پام بیدار نشم از خواب؟ یا حتی کی میرسه روزی که من اساسا بیدار نشم از خواب!

غربت شبیه یه تیکه کاغذ مچاله‌شده‌‌‌‌ست که مجبور شدی قورتش بدی.