عروسک خیمه‌شب‌بازی اگه آدم بود می‌شد پزشکیان. رئیس جمهور یه مملکته حتی در حد فحش هم معتبر نیست.

کاراکتر عجیبی شدم که خودم هم خودم رو نمیشناسم دیگه. کی‌ شدیم ما توی چند ماه؟

هموطنی که امروز صدای من بودی در مونیخ، ‏تو اُمید ملتی شدی که بعد از جنایات دی ماه از زنده بودنش شرمنده بود.
: ترمینالر

امروز می‌شه کوه‌ها رو ته شهر ببینی. آسمون تمیزه. ایران قشنگه. ایران به قشنگی یه گنج با ارزشه.
وسط چنبره‌ی عمامه‌‌‌ای سیاه.

عذرخواهي اجباری یک پیرزن تُرک که با صدای لرزون میگه: من معذرت ایستیرم.
غم. غیرت. خشم. بغض.
مشت. مشت. مشت. مشت.

نمیدونم چطوری بگم ولی جنس فیک و آدم فیک و حرف فیک و ادای فیک، بوی فیک‌بودن میده. آدما می‌فهمن. فقط تو هنوز به سنی نرسیدی که بفهمی آدما می‌فهمن!

ادامه می‌دیم.
مثل وان‌پیس.

شما یه دندون لقید و ترامپ فقط زبونه!

یکی هر روز توی سرم آروم میگه "ولی اگه بشه، چی می‌شه!"

ترسیدن باختنه‌. ترسیدن باختنه‌. ترسیدن باختنه.

هر شب، تانک­ های سیاهی می‌آیند.
هر شب، خواب­ های عجیبی می‌بینند.
هر شب، بال­ های غریبی می‌کوبند.
اما...
در آتش فردا، تانک‌های مقوا می‌سوزند.

پنج سال توی دبستان گلومون‌ رو پاره کردیم که صدای مرگ بر آمریکامون برسه واشنگتن چون بچه‌های ساده‌ی دهه هفتاد بودیم و باور داشتیم که ۲۲ بهمن رنگارنگه‌ و بوی بادکنک و شرشره‌ میده.
حالا ارتش آمریکا بیخ گوشمون نشسته و تو چاق‌ترین موش تهرانی.

بچه‌هامون باید‌ بچگی می‌کردن اما الان یا غمگینن، یا ترسیده‌ن، یا خشمگینن و یا زیر خاک.

نگاه کرد به پیراهنی که قرمز بود
به پیکرش که پر از لاله‌‌ی مبارز بود
به آسمان، به پرنده، به سنگ اندیشید
چرا جواب «رهایی» همیشه «هرگز» بود؟
سپس به شانه کشید ابرهای غمگین را...

میان دست خودش بچّه‌هاش جان دادند
به پاره‌های تنش «تیر» جای «نان» دادند
نگاه کرد به چندین‌هزار شاخه‌ی سبز
که زنده‌زنده به خاکسترِ خزان دادند
زمان نخواهد شست این غبارِ سنگین را...

به روی صبح کشیدند کیسه‌ی مشکی
چه‌قدر سوگ و عزا؟_چند کیسه‌ی مشکی؟
نگاه کرد به شب‌ها... سیاه‌تر شده بود
به لطف و مرحمت چند کیسه‌ی مشکی!
در این سیاهیِ مطلق چگونه باید ماند؟...

صدای رقص و کِلِ مادرانْ میانه‌ی سوگ
چه‌قدر بر بدنش کوفت تازیانه‌ی سوگ
نگاه کرد به خشم و امیدِ در مشتش؛
که مانده بود به جا از قمارخانه‌ی سوگ
«چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند»

برای آن‌همه تقدیرِ ناتمام گریست
نگاه کرد به قبری بدونِ نام... گریست
قسم به لحظه‌ی آزادی و به خون‌ها خورد
همین‌که خواست بگوید از انتقام... گریست
سکوت کرد، سپس بست دکمه‌هایش را...

اگرچه آینه‌ی طاقتش تَرَک‌ها داشت
و از خشونتِ تاریخ، ردّ چَک‌ها داشت
هنوز سازِ دعاها به گوش می‌آمد؛
هنوز روی تنش دشتِ قاصدک‌ها داشت!
زنی به پا شد و پوشید چکمه‌هایش را....


#لیلا_کریمی
بهمن ۰۴

حالم از دیدن کلمه‌ی‌ "جمهوری" هم به هم میخوره، اسلامی‌ش که بماند.

یکی اومد یه گاز بزرگ از زندگی‌ کند و رفت.

"گذشته گذشته،
ولی بعد از این
نگو میشه آینده‌ی ما رو کشت..."

"عاقبت به خیر" اگه آدم بود.

تو دیگه چقد حرومزاده‌ای.

پدرکشی کردن. مادرکشی کردن. برادرها و خواهرها و کودک و معشوقه کشتن. این نسل رو به سلامت بگذرونن، نسل بعد استخون‌ آخوند رو به نیش میکشه.

خاتمی از کشور خارج شد؟
خاتمی مگه نمرده بود؟!