یه ابراهیم لازم دارم که بت‌های درونم رو بشکنه.

یه چیزهایی رو بعدا می‌فهمی. بعدا که دبیرستانی شدی. بعدا که دانشجو شدی. بعدا که سرباز شدی. بعدا که متاهل شدی. بعدا که‌ والد شدی. بعدا که پیر شدی. بعدا که‌ مُردی. تا رسیدن به اون بعدا چیکار میکنی؟ قضاوت، قضاوت، قضاوت، قضاوت...

یکی از لذتبخش‌ترین ویژگی‌های کیک‌بوکس، شباهتش با کامبته. چپ‌ راست مربع آر یک چپ راست مربع دایره مربع!

مهم نیست چه فشاری روته. تو مَردی و تنها تَرَکی که میتونی برداری روی سنگ قبرته‌ اونم پنجاه سال بعدِ مرگت.

لعنت خدا به باعث و بانی مهاجرت.

وضعیت جغرافیایی، استراتژیک، اقتصادی و اجتماعی کشور یه جوریه که اگه ایج آو امپایرز‌ بود بدون سیو خارج می‌شدم.

کارفرمام وسط جلسه warning برف و بوران میاد روی گوشیش و‌ میگه: دیشب خیلی برف خوبی اومد اینجا اما امشب انگار قراره زیادی بباره و این‌ یه مشکل بزرگه. و من دلم می‌خواد مشکل بزرگش رو براش تا بزنم که کوچیک شه و بعد.‌..

روز عجیبیه. انگار ده‌‌ها در بسته شد و یک دروازه، باز.

"انگار مدام لب مرز پریدن ایستادی."

دلم می‌خواد یهو یه دست غول‌پیکر از آسمون پشت یقه‌م رو بگیره بلندم کنه ببرتم یه جای دیگه از زمین توی یه‌ کلبه جنگی بذارتم رو صندلی راک توی ایوان و ندا بیاد که: حالا بشین هرچقدر که لازم داری فکر کن. بعد داد بزن بیام دنبالت.

مناسب قدم زدن در صبح بارانی مشهد.
به وقت آمادگی برای پذیرش: تو تنها خودت را داری‌.

بارون، دوتا قشر رو از خونه بیرون می‌کشه: فریلنسرها و کرم‌های خاکی.

امروز با غریبه‌ای به نام امین هم‌کلام شدم. امین یک قُل از دو قُل بود و سی‌سالگیش رو دوست داشت.

از رنجی که می‌برم: زنم داشت یقه‌اسکی زردم رو به جرم زرد بودن مصادره میکرد که مچش رو گرفتم.

میدونستین خارجکیا به یقه‌اسکی می‌گن ترتل‌نک؟ یعنی گردن لاک‌پشتی! هه هه.

گاهی به جای حسرت خوردن صرفا باید انار بخوریم. ایف یو نو، یو نو.

یه کاپشن‌هایی هست فقط تن عمو جماعت می‌بینی. بارونی‌طور و کوتاه، بدون کلاه. اینا یا عموی کسی هستن یا منم.

اگه بفهمی دردهایی فراتر از دردی رو که ازش میترسی، گذروندی و زنده موندی چی؟

فقط منم که تمیزکاری آخرشب‌ بعد از مهمونی رو دوست دارم؟