سلامتی خودت و عزیزانت رو باید روزی ده‌هزاربار شکر بگی و بدونی تا هست، گوربابای بقیه مشکلات.

توی رینگ اگه چشم‌هات رو ببندی باختی‌.
خیره بمون. زندگی جنگ بچه پرروهاست.

هربار درآمدم رو با اهداف و آرزوهام می‌سنجم حصین توی سرم می‌خونه "به جایی نمی‌رسی با این قدم‌های کوچیک!"

دیگه حرف تازه‌ای نیست. هرچی‌ هست عمل تازه‌ست!

زندگیت چقدر شبیه بازی‌های ایده‌آل بچگیته؟ همون‌اندازه بُردی. همون‌اندازه باختی.

یه مسیر چطور میتونه از هر دو طرف سربالایی باشه آخه!

یادگیری خیلی لذت‌بخشه.
هیچی نمی‌دونی، آموزش می‌بینی، تمرین می‌کنی و حالا می‌دونی و هرچی بیشتر تمرین کنی خفن‌تری! زیبا نیست؟!

بخشی از لیست وظایف یک پارتنر مرد به دل نگرفتن و راحت گذر کردنه. کاریش هم نمیشه کرد.

"گاهی باید بالشت رو بگیری توی بغلت و به صدای توی سرت بگی نه. نه. نه. نه."

یه‌ جوری هوا هوای پاییز نیست و بارون نمیاد انگار این کشور دیگه چهار فصل نیست، تک‌ فصله. یک فصلِ پیر و خسته و گرد و خاک گرفته.

نه متأسفانه. نمی‌شه!

تو فقط تلاش کن.
تو فقط بی‌وقفه تلاش کن.

صدای بازشدن فک گربه‌ هنگام خمیازه، هزاران بار شنیدنی‌تر است از صدای گوینده‌ی خبر تلویزیون ملی‌.

بنویس. خوب بنویس.

همه‌چیز هم که نمی‌شه خوب باشه!

اصلا ترکیب خانواده حمایتگر و پول و جایگاه اجتماعی و سلامتی و زیبایی و زندگی در هرجایی جز خاورمیانه کسل‌کننده می‌شه. قطعا باید یکی از اینا بلنگه‌. وگرنه تئوری اوریجینال سین شکست میخوره انگار‌. ما به عنوان تنبیه اومدیم زمین!

سوال پیش میاد که اگه حتی یکی‌ش نلنگه چطور؟ اینجاست که خودآزاری وارد صحنه میشه. سلام روابط سمی. سلام اعتیاد. سلام سندرم افلوئنزا.

من جنگ با کمال‌گرایی رو اونجایی بُردم که شعارم‌ شد "ای که دستت می‌رسد، ظرفی بشور!" و هربار گذرم به آشپزخونه خورد دو سه‌تایی شستم و رفتم تا نوبت بعد.