محتوای خواب‌هام.

تراپیستم می‌گه من کمال‌گرا هستم.
شما هم که ماشالا با کمالات...

خودت رو دوست داشته باشی هر روز با انگیزه‌ی "لذت‌بردن از خودت بودن" بیدار میشی و این احتمالا احساس جالبیه.

تو نمی‌‌تونی من رو بترسونی.
نهایتا بتونی برسونی.
نبش همین کوچه پیاده می‌شم، مرسی.

باید به خودم یاداوری کنم هر قهوه‌ای که از بیرون‌ میگیرم معادل سه ساعت تحمل کارفرماست. ارزشش رو داره؟ نه. قطعا نه.

به عنوان پدر درونگرایان ایران یه‌ذره عجیبه برام که اخیرا از دیدن آدما انرژی می‌گیرم.

شما از چی انرژی می‌گیرین؟

ما همه مسافران زمانیم.
از گذشته به آینده و از آینده به گذشته.

ولی بچه‌ها گاهی پشت این 7071 ایرانسل که ریجکتش می‌کنیم، آدمه‌ ها. من پارسال یه بار دستم خورد جواب دادم‌ طرف علنا پرسید چرا قبضت‌ رو ندادی.
گفتم نداشتم خب! عه. شرم می‌دین چرا.

هیچوقت نفهمیدم چرا سرما رو میخوریم ولی گرما ما رو می‌زنه.

به راست بگیرید،
و سپس
بلافاصله
به چپ بگیرید.

خب؟

دلم یه خونه‌ی تمیز و آروم می‌خواد که زن و مردش کارمند و دانشجو نیستن و همدیگه رو می‌بینن. دلم می‌خواد زندگی کنیم. از دویدن و از شلوغی و از خستگی و از خواب!‌گاه بودن این خونه خسته‌م و داری زندگیم رو می‌خوری تورم. داری جوونیم رو می‌بلعی خاورمیانه.

دوپامینی‌ که تلاش کردن ترشح می‌کنه در خروارها مفت‌خوری تجربه نمی‌شه.

تشنه‌ی تجربه‌ای فراتر از این روزمره، وسط این روزمره‌ام.

بزرگسالی اونجاست که آخ‌جون خواب.

صبح جمعه است و من آدم دقیقی هستم. قرار بود برویم دیت صبحانه. اما بیدار شدی و حبوباتی را که دیشب پخته بودند بسته‌بندی کردی بگذاری توی فریزر و دیر شد. آشپزخانه را تِی کشیدم و دیر شد. ظرف شستیم و دیر شد. جارو کشیدم و دیر شد. چای گل و دارچین دم کردم و دیر شد. روبه‌روی آینه نشسته‌ای. پلیوری‌ را که وقتی در ۲۰ سالگی خریدم نمی‌دانست روزی می‌آیی و می‌پوشی‌اش را پوشیده‌ای و خط چشم می‌کشی و "شاعر همیشه با کلت" را می‌خوانی و مُرید خط چشم‌هایت می‌شوم و دیر می‌شود. به "حالمون بده!" که می‌رسی می‌گویی چرا باید اول صبح سیصدبار بگم حالمون بده؟! و دیگر نمی‌خوانی و دیر می‌شود. حالمان بد نیست و دیر می‌شود. چای می‌ریزم و دیر می‌شود. بشود. دیر بشود. کدام جهنم‌دره‌ای می‌خواهم بروم وقتی تو اینجایی و حالمان بد نیست؟

برای صبح جمعه‌ای دیر‌.

از اینا نباشید بچه‌ها.

ولی خب لازمه بدونید هترا از کیفیت کارش کم کرده و به ادایی بودنش اضافه کرده‌.

فاصله‌ی من تا دنیای فانتزی به دیدن یه زن میانسال با جوراب‌های پشمی و کفش‌های بندی‌ نارنجی وابسته‌ست. اون زن دیگه خانم ویزلیه و دیگه اینجا پردیس کتاب نیست‌، فلوریش‌اندبلاتزه!