من تنها اکسی که میتونم ببخشم اون اکسیه‌ که دبیر هندسه‌م میگفت پیداش کنم و پیدا نمی‌شد.

واقعا دیدن آدما برای آدم لازمه. نمیدونستم.

کارفرما داره کارهاش رو می‌فرماد‌ و من قاشقی رو که باهاش دارم زیر این سلول رو می‌کَنَم پشت سرم قایم می‌کنم.

یک سال پیش ایده‌ دادم آقا نکن. این حرکت رو نکن. این چرته. این مخاطب نداره. گفت نه. کارفرما منم و این درسته. امروز نتیجه‌ی یکسال هزینه و کار و زمان و انرژی رسیده دستش، وویس داده که سپهر یه فکری! این کار رو نباید می‌کردیم. این چرته. این مخاطب نداره. پروسه اصلاحش رو شروع کن!

خب مرگ.

ذهن منظم در جامعه‌ی پرآشوب، موهبت نیست. نفرینه. مغزت رو منفجر می‌کنه.

هوش مصنوعی قاتل خلاقیت آدم‌های معمولی و یار و یاور خلاقیت انسان‌های واقعا خلاقه!

محتوای خواب‌هام.

تراپیستم می‌گه من کمال‌گرا هستم.
شما هم که ماشالا با کمالات...

خودت رو دوست داشته باشی هر روز با انگیزه‌ی "لذت‌بردن از خودت بودن" بیدار میشی و این احتمالا احساس جالبیه.

تو نمی‌‌تونی من رو بترسونی.
نهایتا بتونی برسونی.
نبش همین کوچه پیاده می‌شم، مرسی.

باید به خودم یاداوری کنم هر قهوه‌ای که از بیرون‌ میگیرم معادل سه ساعت تحمل کارفرماست. ارزشش رو داره؟ نه. قطعا نه.

به عنوان پدر درونگرایان ایران یه‌ذره عجیبه برام که اخیرا از دیدن آدما انرژی می‌گیرم.

شما از چی انرژی می‌گیرین؟

ما همه مسافران زمانیم.
از گذشته به آینده و از آینده به گذشته.

ولی بچه‌ها گاهی پشت این 7071 ایرانسل که ریجکتش می‌کنیم، آدمه‌ ها. من پارسال یه بار دستم خورد جواب دادم‌ طرف علنا پرسید چرا قبضت‌ رو ندادی.
گفتم نداشتم خب! عه. شرم می‌دین چرا.

هیچوقت نفهمیدم چرا سرما رو میخوریم ولی گرما ما رو می‌زنه.

به راست بگیرید،
و سپس
بلافاصله
به چپ بگیرید.

خب؟

دلم یه خونه‌ی تمیز و آروم می‌خواد که زن و مردش کارمند و دانشجو نیستن و همدیگه رو می‌بینن. دلم می‌خواد زندگی کنیم. از دویدن و از شلوغی و از خستگی و از خواب!‌گاه بودن این خونه خسته‌م و داری زندگیم رو می‌خوری تورم. داری جوونیم رو می‌بلعی خاورمیانه.

دوپامینی‌ که تلاش کردن ترشح می‌کنه در خروارها مفت‌خوری تجربه نمی‌شه.

تشنه‌ی تجربه‌ای فراتر از این روزمره، وسط این روزمره‌ام.