و ما تقصیر رو انداختیم گردن تقدیر، تا کسی مقصر نباشه.

اگه تموم که شد، دیدیم تو عالم ذر وایسادیم و یه فرشته بی حوصله میپرسه:"خب! همین بود! میری؟ بنویسم اسمتو؟"

اونوقت چی؟

قوت قلب فقط اونجا که میگی
"نمیکُشنم که!"

بازگشت به بحث بعد دقایقی سکوت، فقط با "خب پس..." حاصل میشه و لاغیر.

یه حرکت نمادین دست به جیب کشیدن هم داریم وقتی میپرسه فندک داری و میخوای بگی نه.

سفره ی عقد، یکبار مصرفه؟

از عکس خرس کوچولوی تشک بچگیت خجالت نمیکشی؟

بچه جماعت دلش که بشکنه بلافاصله میزنه زیر گریه، ثانیه نمیگذره از شنیدن داد تا زدن زار.

از وقتی هندزفریم خراب شده دیگه سوار اتوبوس نمیشم.

اصلا چجوری نفس میکشی؟؟

با آه!

یعنی خدا اینارو که شاخ دارن، نشناخته بود؟

ولی تو زندگی من، تبر واقعا تو دستای بت بزرگم بود.

ته کمدهامون یه هیولای مونث نشسته. اسمشم خاطره ست.

من حتی دلم نمیاد با مادرم درددل کنم حاجی!

یه جوری خوشگله انگار تقصیر منه!

کاش می شد همه اشتباهارو قایم کنی زیر فرش.

پنکه، سلطان جنگلشونه.
نگا یال و کوپالو.

بعضی آهنگای "پلی لیستی برای دوستان" سپهر، آدمو میبره به عشق و عاشقی های‌ نوجوونی!
نمیدونیم بخندیم یا بغ کنیم.

با آهنگایی خاطره داریم که خواننده ش سوزوندتشون حاجی!

ما همون بچه های مردمیم که الان همه باهم دوستیم و توی بچگی مهره اصلی "سگ دعوا"ی والدین بودیم.