از اون باباهایی می‌شم که "چی‌شده بابا؟ بگو برام."

از اون باباهایی‌ می‌شم که "نظر تو چیه بابا؟"

از اون باباهایی‌ می‌شم که "برو جلو. من پشتتم."

باشگاه؛ رفتنش یه درده و نرفتنش هزار درد.

حالا به من بگو آرامشت چقدر می‌ارزه؟

نوجوونی و بیزار از گیر والدین. ولی از یه سنی به بعد دلت میره واسه والدین. میره. میره و دیگه نمیاد.

این آهنگ رو انگار اول آدم خونده برای حوا، بعد فرامرز برای یارش، بعد من برای تو.

از رفقاتون اگه دلخوری دارید بهشون بگید.
یا از دلتون درمیارن یا خودتون با گفتنش سبک می‌شید. یا اشتباهه و عذرخواهی می‌کنن یا سوتفاهمه‌ و حل میشه یا اساسا گاون‌ و گاو بودنشون رو نشونشون می‌دین!

در هر صورت شما سبک می‌شید.

سکوت و فاصله و‌ تغییردادن رفتار به خاطر اشتباهی که طرف خودش اصلا نفهمیده اون لحظه مرتکبش شده راهش نیست.
پرونده‌ی سالها رفاقت رو یه‌طرفه نبندین. به متهم اجازه‌ی صحبت بدین!

غم توی دلم فراوونه.
نمی‌دونم‌ کجا بریزم؟!

من میدونم باید بیشتر حرف بزنم.
شما می‌دونی باید بیشتر بشنوی؟

من می‌تونم برای صبحانه، ناهار و شام قهوه بخورم.

آرزوهای بچگی واقعا آرزوهایی بودن که غول چراغ جادو طلب می‌کردن. من؟ من میخواستم بابام شاه شه خودم شاهزاده.

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن.
بذار اسفند. فروردین. اردیبهشت. اصلا خرداد!

"مُردن" تو رو سلبریتی می‌کنه.
همه میخوان بگن می‌شناختنت.

جان‌پناه این کوه کجاست؟
پشت کدوم پیچ؟ بعد کدوم گردنه؟

خواب و آب. دو موهبت پروردگار!

می‌دونم به کمک نیاز دارم، اما کمک گرفتن گرونه.

یک همسایه با سه کره‌اسبش به فروش می‌رسند.

The masculine urge to tear everything apart.

تو مثل قهوه‌ می‌مونی. هر روز لازمی. صبح‌ها بدون تو بیدار نمی‌شم و هر عطر زنونه‌ای که از کنارم رد شه برمی‌گردم و مشامم رو از تو پر می‌کنم.

گربه‌ی خونه با عروسه یا با داماد؟