هیچی اونقدرا هم مهم نیست ولی.

سوار بی‌تفنگ قدرت نداره.

سکوت، پناهگاهه.

مگه نباید توی بهار و تابستون عطر تلخ و سرد زد؟
چرا همه از عطر شیرین تعریف می‌کنن؟!

کتاب "و کسی نمی‌داند در کدام زمین می‌میرد" سفرنامه نیست. مسافرنامه‌ست. افکار آدمیه که توی هر مقصد انگار دنبال یه گمشده‌ست. تصور من اینه که این کتاب خود خود خود زندگیه. با تمام بالا و پایین‌ها و غم‌ها و شادی‌ها و برد و باخت‌هاش.

مهزاد الیاسی‌ بختیاری انگار نشسته یه دور احساسات تمام ادم‌های دنیا رو گوش داده و بعد آورده روی کاغذ.‌ هرچند که تماما احساسات و تجربیات خودشن اما به قول یونگ بزرگ "شخصی‌ترین چیزها، عمومی‌ترین چیزها هستند."

#معرفی

نسیم خنک موقت یک شهر موقت و فراغت موقت از یک کارمندی موقت و لذت موقت از یک ساندویچ فلافل موقت. این زندگی زیبای موقت.

از اون باباهایی‌ می‌شم که "واقعا؟ چه خوب!"

از اون باباهایی می‌شم که "چی‌شده بابا؟ بگو برام."

از اون باباهایی‌ می‌شم که "نظر تو چیه بابا؟"

از اون باباهایی‌ می‌شم که "برو جلو. من پشتتم."

باشگاه؛ رفتنش یه درده و نرفتنش هزار درد.

حالا به من بگو آرامشت چقدر می‌ارزه؟

نوجوونی و بیزار از گیر والدین. ولی از یه سنی به بعد دلت میره واسه والدین. میره. میره و دیگه نمیاد.

این آهنگ رو انگار اول آدم خونده برای حوا، بعد فرامرز برای یارش، بعد من برای تو.

از رفقاتون اگه دلخوری دارید بهشون بگید.
یا از دلتون درمیارن یا خودتون با گفتنش سبک می‌شید. یا اشتباهه و عذرخواهی می‌کنن یا سوتفاهمه‌ و حل میشه یا اساسا گاون‌ و گاو بودنشون رو نشونشون می‌دین!

در هر صورت شما سبک می‌شید.

سکوت و فاصله و‌ تغییردادن رفتار به خاطر اشتباهی که طرف خودش اصلا نفهمیده اون لحظه مرتکبش شده راهش نیست.
پرونده‌ی سالها رفاقت رو یه‌طرفه نبندین. به متهم اجازه‌ی صحبت بدین!

غم توی دلم فراوونه.
نمی‌دونم‌ کجا بریزم؟!

من میدونم باید بیشتر حرف بزنم.
شما می‌دونی باید بیشتر بشنوی؟

من می‌تونم برای صبحانه، ناهار و شام قهوه بخورم.

آرزوهای بچگی واقعا آرزوهایی بودن که غول چراغ جادو طلب می‌کردن. من؟ من میخواستم بابام شاه شه خودم شاهزاده.

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن.
بذار اسفند. فروردین. اردیبهشت. اصلا خرداد!

"مُردن" تو رو سلبریتی می‌کنه.
همه میخوان بگن می‌شناختنت.