اینستا اینطوریه که یهو نوتیف میده ببین این رفیق سمی، با این اکس و اون دو اکس و فلان سه اکس لارج با اون عمویی که سرت کلاه گذاشت و فلان رفیق نارفیقت که با پارتنرت ریخت رو هم و همون پارتنر مذکور و اون زن‌دایی که به مادرت توهین کرد و قاتل بابات توی اینستاگرامن ها. بیا باهاشون دوست شو.

بیا در موردش غذا بخوریم.

هر لحظه‌ی امروز یه چالشه!

هرچی بیشتر می‌فهمی، می‌فهمی که کمتر می‌فهمی.

وای که تو چه خوشگلی!

خدا همه‌چی رو به تو داده،
تو رو به من!

میگه: تهران چه شهر درازیه‌!

امروز با عمو فرهاد میریم استرخ

چی؟!

هیچ دراگی بالاتر از خستگی جسمی نیست‌.

از صفر هم که باشه می‌سازم.

شناختنِ تو، مثل یه‌ درده سمت چپ سینه.

هیچی اونقدرا هم مهم نیست ولی.

سوار بی‌تفنگ قدرت نداره.

سکوت، پناهگاهه.

مگه نباید توی بهار و تابستون عطر تلخ و سرد زد؟
چرا همه از عطر شیرین تعریف می‌کنن؟!

کتاب "و کسی نمی‌داند در کدام زمین می‌میرد" سفرنامه نیست. مسافرنامه‌ست. افکار آدمیه که توی هر مقصد انگار دنبال یه گمشده‌ست. تصور من اینه که این کتاب خود خود خود زندگیه. با تمام بالا و پایین‌ها و غم‌ها و شادی‌ها و برد و باخت‌هاش.

مهزاد الیاسی‌ بختیاری انگار نشسته یه دور احساسات تمام ادم‌های دنیا رو گوش داده و بعد آورده روی کاغذ.‌ هرچند که تماما احساسات و تجربیات خودشن اما به قول یونگ بزرگ "شخصی‌ترین چیزها، عمومی‌ترین چیزها هستند."

#معرفی

نسیم خنک موقت یک شهر موقت و فراغت موقت از یک کارمندی موقت و لذت موقت از یک ساندویچ فلافل موقت. این زندگی زیبای موقت.

از اون باباهایی‌ می‌شم که "واقعا؟ چه خوب!"

از اون باباهایی می‌شم که "چی‌شده بابا؟ بگو برام."

از اون باباهایی‌ می‌شم که "نظر تو چیه بابا؟"